Het begint met wat Henry denkt dat een willekeurige ontmoeting is met een man in een bus die hem een ​​kans biedt. In eerste instantie lijkt het erop dat Henry op het punt staat betrokken te raken in een criminele onderwereld die hem in ernstige problemen kan brengen. Hij blijft beweren dat hij geen “geweld pleegt”, maar stemt ermee in een aantal mysterieuze mensen te ontmoeten, waaronder een genaamd Mark Frame (Joel Edgerton), die eigenlijk een undercoveragent is. Mark krijgt een hechtere band met Henry, zelfs als wordt onthuld dat alles wat er gebeurt in feite een opzet is om een ​​man in de val te lokken waarvan de autoriteiten ervan overtuigd zijn dat hij een kind heeft vermoord. Het is een briljante operatie, een die in feite een crimineel in een amorele onderneming plaatst, erop vertrouwend dat hij zich er zo comfortabel in zal voelen dat hij iets zal zeggen of doen dat hem zal beschuldigen, vooral tegen de criminele hogergeplaatsten die zullen eisen alles over zijn achtergrond te weten. (Het is ook vermeldenswaard dat een bekentenis die op deze manier is verkregen legaal is in Australië en niet in de Verenigde Staten.)

Wright, die ook de film schreef op basis van het boek The Sting: de undercoveroperatie die de moordenaar van Daniel Morcombe ving, beweegt behendig heen en weer tussen de groeiende connectie tussen Henry & Mark en de andere aspecten van het onderzoek door Marks collega’s, waaronder een effectieve Jada Alberts als hoofddetective. In samenwerking met redacteur Simon Njoo stelt Wright een film samen die grotendeels rechttoe rechtaan is, maar op een zodanige manier in elkaar zit dat het nog verontrustender wordt. Er zijn verrassende jump-cuts en droomsequenties die onder je huid kruipen en laten zien hoe vriendschap sluiten met een kindermoordenaar iemand van binnenuit kan vernietigen. De score van Oliver Coates werkt ook om onze perceptie van de misdaaddrama-elementen te veranderen, waardoor het geheel meer op een wakkere nachtmerrie lijkt dan op een aflevering van ‘Criminal Minds’.

De ambachtelijke elementen van “The Stranger” worden mogelijk gemaakt door het karakterwerk van Edgerton en Harris, die heel doelbewust een mompelende baardesthetiek delen. Deze mannen zouden qua lichaamstaal en uiterlijk vergelijkbaar moeten zijn, niet alleen zodat Henry zich openstelt voor Mark, maar ook om de reis van de detective naar de duistere kant angstaanjagender te maken. Hij hoeft geen monster te worden zoals Mark, maar hij moet er wel vriendschap mee sluiten, en Edgerton brengt vakkundig de breuken over die in iemands psyche zouden ontstaan, waardoor iemand bijna een vreemde voor zichzelf wordt.

Netflix heeft een steeds slechte gewoonte om projecten te begraven, waardoor ze notoir moeilijk te vinden zijn op het startscherm, zelfs op de dag dat ze worden uitgebracht. “The Stranger” lijkt door te breken, want het staat sinds de release in de top tien van het weekend. Het is leuk om iets waardevols te zien doorbreken tussen de menigte bekende gezichten.

Nu op Netflix.

By rhfhn