Interessant is dat “Run Sweetheart Run” een andere opzet had toen het in januari 2020 in première ging op Sundance. Destijds had alleenstaande moeder Cherie (Balinska) ervoor gekozen om opnieuw te daten, opgezet door haar baas (Clark Gregg) op een blinde date. De zaken zijn enigszins verschoven, maar ik denk dat het belangrijk is dat Cherie nu gedwongen is om met Ethan (Pilou Asbæk) te gaan eten omdat hij een klant is en haar baas een dubbele boeking had gemaakt bij de heer en zijn vrouw (Betsy Brandt) voor hun jubileum. Het voegt een ander niveau van manipulatie toe aan wat er met haar gebeurt – ze probeerde gewoon haar werk te doen. En het komt op de hielen van een openingsscène waarin Cherie seksuele intimidatie op het werk meldt, een hint naar het idee dat wat volgt een zakelijke repercussie is als ze zich uitspreekt.

“Run Sweetheart Run” zou leuk zijn om te laten zien aan iemand die absoluut geen besef heeft van het genre, omdat het in het begin bijna als een rom-com speelt. Cherie en Ethan flirten, gaan naar een chique diner en hebben wat voelt als een behoorlijk sterke chemie, zelfs als ze besluiten om van een lekker diner naar rolschaatsen te gaan – een van de vele bizarre stukken in de film die meer als surrealistisch kamp dan als realisme spelen. Hij haalt haar over om bij hem thuis te komen voor nog een drankje, en dan, in mijn favoriete opname van de film, weerhoudt Asbæk de camera ervan hen door de voordeur te volgen, waarbij hij zijn hand opsteekt als een stopteken. Het is een van die kleine zelfbewuste details die de aanpak van Feste interessanter maken dan het in meer generieke handen zou zijn geweest. En het heeft thematische diepgang die zou kunnen worden uitgepakt als je bedenkt hoe vaak Hollywood de romantiek laat zien, maar niet de realiteit.

En dan barst Cherie uit die deur, een gapende wond op haar hoofd. Wat volgt is een achtervolging door de nacht van Los Angeles, en Feste’s film omarmt de setting echt, met behulp van de harde, gecommercialiseerde verlichting van de City of Angels samen met een pulserende score die soms klinkt alsof het iets als Tangerine Dream probeert na te bootsen (met dank aan een Franse muzikant genaamd alleen Rob). Cherie zoekt overal hulp – de politie, haar baas, haar ex, enz. – maar het loopt allemaal desastreus af als Feste’s film steeds surrealistischer wordt. Tegen de tijd dat “Run Sweetheart Run” uitlegt waarom Ethan Cherie altijd lijkt te kunnen vinden, is de film ontspoord door het realisme en gaat Balinska’s echt solide optreden verloren in de chaos.

“Run Sweetheart Run” heeft ook de gewoonte om zijn metaforen met vette inkt te spellen. Wanneer het letterlijk het woord “RUN!” over het scherm kan de botheid van het moment leuk zijn, maar de film begint gebukt te gaan onder zijn eigen ideeën en ik zou willen dat Feste het potentieel niet opofferde voor echte spanning zoals vaak doet. De waarheid is dat het moeilijk is om te rennen als je zoveel thematische bagage bij je hebt.

Vandaag op Prime Video.

By rhfhn