The Play with Speeches, geschreven door James Woolf, plant zich stevig in de lege ruimte van het Jack Studio Theatre. De personages Anthony en Penny (gespeeld door Matthew Parker en Gillian King) kijken het publiek met verbazing en angst aan als ze het podium beginnen te bewonen. Het blijkt dat ze een auditiepanel zijn dat op elk moment wacht op acteurs, en ze verwachten niet dat wij (het publiek) erbij zijn om het te zien. De play-in-the-play waar Anthony en Penny voor casten, wordt ook wel The Play with Speeches genoemd en is gemaakt van een mengelmoes…

Beoordeling



OK

Een zeer meta-uitvoering van acteurs-spelende-acteurs die auditie doen voor een toneelstuk-in-een-toneelstuk. Overal grappige momenten, maar uiteindelijk een verwarrende avond.

Het spel met toesprakengeschreven door James Woolfplant zich stevig in de lege ruimte van de Jack Studio Theater. De karakters van Anthony en Penny (gespeeld door Matthew Parker en Gillian King) kijken met verbazing en vrees naar het publiek als ze het podium beginnen te bewonen. Het blijkt dat ze een auditiepanel zijn dat op elk moment wacht op acteurs, en ze verwachten niet dat wij (het publiek) erbij zijn om het te zien. De play-in-the-play waar Anthony en Penny voor casten wordt ook wel Het spel met toespraken, en is gemaakt van een mengelmoes van monologen uit andere (fictieve) toneelstukken, die vervolgens door Anthony zijn samengesteld tot een afgewerkt product. Naarmate de avond vordert, zien we acteurs de een na de ander binnenkomen om te laten zien wat ze te bieden hebben aan ditzelfde metaspel en natuurlijk ontstaat er chaos.

Parker en King doen geweldig werk door het realistische deel van de situationele komedie vast te stellen – dat we daar getuige zijn van hun audities, wat de productie dichter bij elkaar brengt, maar het schommelt ongemakkelijk tussen grappig en een beetje onwelkom. Waar het duo schittert, is op momenten waarop we worden vergeten en hun verhalen zich mogen ontvouwen; hun gekibbel deed het publiek giechelen. Anthony van Parker is absurd campy, erg grappig op momenten, maar enigszins vermoeiend tussendoor, en King doet geweldig werk door ons in iets meer herkenbaars te plaatsen; maar het verschil in energieniveaus tussen het paar komt niet samen om iets coherents te maken.

Hoewel de structuur van het stuk slim is – ons laten kijken naar de auditie van individuele acteurs terwijl we ook het secundaire verhaal van het toneelstuk-in-het-spel krijgen – geeft het niet genoeg ademruimte om het boeiende materiaal door te laten komen. Het was nogal wat werk om alles vast te houden wat er gaande was: twaalf monologen auditieleden, de geschiedenis tussen Anthony en Penny, en het verhaal van Anthony’s schrijven van het meta-spel, evenals zijn eigen zich ontvouwende verhaallijn. Misschien zijn er te veel kortstondige rollen van acteurs die acteurs spelen, waardoor de getalenteerde cast niet genoeg tijd heeft om te schitteren, en ik had graag meer van ze allemaal gezien.

Na een paar te veel belachelijke wendingen bleef ik me afvragen of de hoeveelheid van het stuk de komische inspanningen in gevaar bracht. Ik hield van de vindingrijkheid van het formaat en de geweldige cast die het afleverde. Maar er waren te veel monologen, audities en inconsistenties in toon, wat zorgde voor een nogal verwarrende avond.


Geschreven door James Woolf
Geregisseerd door Katherine Reilly
Geproduceerd door Olive en Stavros

The Play With Speeches speelt tot 22 oktober in Jack Studio. Meer informatie en boekingen vind je hier.



By rhfhn