Tall Stories’ versie van The Canterville Ghost wordt gespeeld door vier music hall artiesten: de vertellende Compere (Steve Watts), de fantastisch slimme en multi-getalenteerde illusionist (Callum Patrick Hughes), geestige en grofgebekte komiek en buikspreker (Matt Jopling ), en tot slot, de “gedachtenlezen” helderziende (Katie Tranter). Elk deel van het Canterville-verhaal wordt gespreid met behulp van een act van een van hen. Hoewel het niet meteen duidelijk is hoe de verhalen van het gezelschap verband houden met die van Sir Simon de Canterville, wees gerust, alles wordt aan het einde onthuld. Het stuk opent sterk met een prachtige stem van Watts. De scène…

Beoordeling



Uitstekend

Een hilarische, slim geconstrueerde en zeer boeiende productie, maar die verrassend weinig met The Canterville Ghost te maken heeft.

Lange verhalen‘ versie van Het spook van Canterville wordt gespeeld door vier music hall performers: de vertellende Compere (Steve Watts), de fantastisch slimme en multi-getalenteerde illusionist (Callum Patrick Hughes), geestige en grofgebekte komiek en buikspreker (Matt Jopling), en tot slot, de “gedachtenlezen” Psychic (Katie Tranter). Elk deel van de Canterville verhaal wordt gespreid met behulp van een handeling van een van hen. Hoewel het niet meteen duidelijk is hoe de verhalen van het gezelschap verband houden met die van Sir Simon de Canterville, wees gerust, alles wordt aan het einde onthuld.

Het stuk opent sterk met een prachtige stem van Watts. De scène is snel ingesteld en de personages die elk zullen spelen worden uitgelegd: de Compere zal de rol op zich nemen van Mr Otis, de vader van William en Virginia, gespeeld door respectievelijk de komiek en helderziende, terwijl Sir Simon de Canterville zal worden gespeeld door de illusionist.

Het materiaal is boeiend en de acts van de individuele artiesten zijn de hoogtepunten van de show: ze veroorzaakten gelach en lieten ons afvragen hoe sommige van de spektakels werden bereikt. Zoals te verwachten is, is de komiek de grappigste, met een aantal slim geconstrueerde interacties tussen artiest en pop. Het optreden van The Psychic is het slimst en leukst, deels omdat er publieksparticipatie bij betrokken is (eerste rij pas op!). Hoewel het waarschijnlijk is dat sommige scenario’s vooraf waren voorbereid, moet ik toch mijn waardering uitspreken voor het vermogen van Tranter om in een oogwenk de meest geschikte reactie te improviseren. De uitvoeringen van de Illusionist zijn het meest divers, hij beperkt zich niet alleen tot goocheltrucs, maar laat ons ook zijn zangkwaliteiten en geweldige samenwerking met de rest van de cast zien.

Verrassend genoeg is er veel meer geïnvesteerd en is de nadruk gelegd op het verhaal van de music hall-groep in plaats van op het origineel Canterville Geest plot, gebaseerd op enkele parallellen tussen hun verhaal en dat van Sir Simon de Canterville. Dit is een bijzonder slim idee, gemaakt door schrijvers Olivia Jacobs en Toby Mitchellgebruik makend van Oscar Wildeis origineel als ruggengraat om een ​​ander verhaal te vertellen.

Ondanks alle positieve punten is deze productie niet zonder problemen. Hoewel het duidelijk is dat Hughes geen echte goochelaar is en slechts de rol van een illusionist speelt, waren de goocheltrucs soms een beetje ongepolijst; het drijvende wijnglas bijvoorbeeld. Daarnaast de scènes waarin mevrouw Umney, de huishoudster, fruitcake eet op het podium, samen met de vele bezittingen van de helderziende door geesten, die – hoewel adembenemend grappig – iets te lang aanvoelden. Helaas, de werkelijke Canterville Geest sectie is het zwakste punt van het stuk. Ondanks enkele hilarische portretten van mevrouw Umney en haar constante vermogen om de vierde muur te doorbreken om met het publiek te communiceren, mist de rest van het verhaal gewoon ziel en slaagt het er niet in een zinvolle reactie op te wekken.

Hoewel dit nooit bedoeld is als een diepgaande hervertelling van Het spook van Canterville, het levert geweldig werk door een onderhoudend en buitengewoon geestig verhaal te geven van het verhaal van Oscar Wilde door de lens van music hall-artiesten. De boodschap van de show is niet diep. In feite is het heel duidelijk en eenvoudig te begrijpen: beoordeel een boek niet op zijn kaft en trek zeker geen conclusies zonder mensen de kans te geven hun eigen verhaal te vertellen.


Geschreven en geregisseerd door: Olivia Jacobs en Toby Mitchell
Muziek en tekst door: Jon Fiber en Andy Shaw
Ontwerp door: Barney George
Lichtontwerp door: Peter Harrison
Choreografie door: Morag Cross
Geproduceerd door: Tall Stories

The Canterville Ghost speelt tot 5 november in Southwark Playhouse. Meer informatie en boekingen vind je hier.



By rhfhn