Anna (Jasmine Blackborow) verzorgt een gebroken neus. Ze is moe, overwerkt en is geslagen door een lid van het publiek. David (Lewis Shepherd), verkleed als kabouter, is dronken. Hij verontschuldigt zich onhandig voor de aanval op Anna door zijn zwager, die ook dronken en overdreven reageerde toen Anna hem probeerde te behandelen. Maar dat is niet erg, want hij belooft haar dat hij haar online uitstekende feedback zal geven… Anna is een arts in opleiding op de spoedeisende hulp en dit openingsgesprek tussen de twee personages belichaamt de tegenstrijdige relatie die het Britse publiek heeft met de NHS: we love het zal klappen…

Beoordeling



Uitstekend

Een zeer relevante uiteenzetting van de menselijke kosten van aanhoudende onderfinanciering in de NHS, uitgevoerd met humor en horror in gelijke mate. Een emotionele en ontroerende ervaring.

Anna (Jasmijn Blackborow) verzorgt een gebroken neus. Ze is moe, overwerkt en is geslagen door een lid van het publiek. david (Lewis Shepherd), verkleed als kabouter, is dronken. Hij verontschuldigt zich onhandig voor de aanval op Anna door zijn zwager, die ook dronken en overdreven reageerde toen Anna hem probeerde te behandelen. Maar het is oké, want hij belooft haar dat hij haar uitstekende feedback online zal geven… Anna is een arts in opleiding op de SEH en deze openingsuitwisseling tussen de twee personages belichaamt de tegenstrijdige relatie die het Britse publiek heeft met de NHS: we houden ervan, zullen klappen voor het personeel en hen publiekelijk te steunen, terwijl ze behandeling zoeken voor zelf toegebrachte verwondingen, vaak dronken of onder invloed van andere middelen. We zullen het personeel misbruiken, zeker verbaal en soms fysiek.

Superhoge resolutie richt zich op Anna, die spectaculair overwerkt en onderbezorgd is. Ze ervaart de meest extreme mentale druk en maakt buitensporige uren met minimale opzegtermijn, terwijl ze door haar zus wordt bekritiseerd omdat ze familie-evenementen heeft gemist. Ze heeft geen controle over haar leven, met als gevolg dat ze geen vrienden heeft. Het is geen goedbetaalde baan en er is geen overwerk. Elk vooruitzicht op promotie is jaren weg. En toch kan ze niet overwegen om te vertrekken: het is toch een eer om dokter te zijn? Ze heeft jaren naar dit punt toegewerkt. Haar familie is trots op haar en haar zus wil zelfs dat ze haar nicht overhaalt om het vak in te gaan.

De eerste helft is snel met snelle, komisch donkere dialogen, maar naarmate Anna’s persoonlijke en professionele leven uit elkaar valt, neemt ook haar geestelijke gezondheid af. Blackborow is uitstekend in de titulaire rol: ze vat de torpiditeit samen die het gevolg is van haar onmacht om haar eigen bestaan ​​te beheren, en er is een gevoel van onvermijdelijkheid van plot in de latere stadia van de voorstelling. De verlichting verandert, de energie zakt en op een kritiek punt is er volledige black-out met een soundtrack van piepende geluiden en gerommel. Een diepgewortelde en diep verontrustende meeslepende ervaring, het duurde ongetwijfeld minder lang dan het voelde. En wat is slim is ondanks de onvermijdelijkheid van plotontwikkeling, het publiek weet niet hoe het verhaal gaat eindigen. Verlossing is niet vanzelfsprekend.

De set van ontwerper Andrew D Edwards is volbracht. Bestaande uit voornamelijk gordijnen van ziekenhuiscabines, worden unieke prestatieruimten voor elke sectie gecreëerd door de artiesten die eenvoudig de gordijnen zelf openen en sluiten, terwijl ze het transactionele en snelle karakter van ziekenhuisafspraken weerspiegelen. Lichtontwerper Prema Mehta heeft op dezelfde manier een aantal mooie momenten gecreëerd. Bij het ontwerpen van een imposante schaduw voor een moment van relatieontwikkeling tussen Anna en David, is het monochrome resultaat behoorlijk verrassend en zorgt het voor een pauze in het onophoudelijke ziekenhuisleven.

De verandering in toon in de twee helften is slim en essentieel om dit stuk te laten resoneren. Te veel komedie zou broos en afgezaagd zijn geweest; te veel maudlin-ondertonen zouden een karikatuur hebben gecreëerd, hoewel ik denk dat de eerste helft baat zou hebben bij een kleine bewerking.

Superhoge resolutie is in wezen een toneelstuk voor onze tijd; tot nadenken stemmend en ontroerend. Geestelijke gezondheid en welzijn staan ​​bovenaan veel publieke agenda’s en toch worden de mensen die verantwoordelijk zijn voor de zorg voor ons uitgebuit en ondergefinancierd zonder rekening te houden met hun eigen geestelijke gezondheid. Hoeveel geef je van jezelf onder het mom van zorgzaamheid, en met welk doel? Het is moeilijk te voorspellen wie de staatssecretaris van Volksgezondheid zal zijn als je dit leest, maar wie het ook is, ze moeten naar dit toneelstuk kijken.


Geschreven door: Nathan Ellis
Regie: Blanche McIntyre
Associate Producer: Eve Allin
Set- en kostuumontwerp door: Andrew D Edwards
Lichtontwerp door: Prema Mehta

Super High Resolution speelt tot en met 3 december in Soho Theatre. Meer informatie en boekingen vind je hier.



By rhfhn