‘In de lucht konden we niet ademen, we vonden elkaar’. Een sociaal-politieke experimentele voorstelling waarin het gebruik van traangas wordt verkend, klinkt misschien niet als een typisch zaterdagavondje uit: ik ging dit evenement binnen, onzeker over wat ik kon verwachten en, nogal verwarrend genoeg, voelde ik me zowel onrustig als geïnspireerd. Paradoxical Gasp (gefinancierd door ACE) is een interactieve en meeslepende ervaring, die zich verdiept in de gewichtige erfenis van traangas en de rol die het universeel blijft spelen. Samengesteld door Hidden Keileon, heeft de productie tot doel discussie en expressie rond het concept van vrijheid aan te moedigen. Het is belangrijk om dat te verduidelijken, hoewel…

Beoordeling



Mooi zo

Een experimentele en artistieke duik in zware thema’s van politieke controle en het streven naar vrijheid. Ondanks de unieke en meeslepende aanpak, kan de aard van deze productie het publiek en de meningen verdelen.

‘In de lucht konden we niet ademen, we vonden elkaar’. Een sociaal-politieke experimentele voorstelling waarin het gebruik van traangas wordt verkend, klinkt misschien niet als een typisch zaterdagavondje uit: ik ging dit evenement binnen, onzeker over wat ik kon verwachten en, nogal verwarrend genoeg, voelde ik me zowel onrustig als geïnspireerd.

Paradoxale zucht (gefinancierd door ACE) is een interactieve en meeslepende ervaring, die zich verdiept in de gewichtige erfenis van traangas en de rol die het universeel blijft spelen. Samengesteld door Verborgen Keileon, is de productie bedoeld om discussie en expressie rond het concept van vrijheid aan te moedigen. Het is belangrijk om te verduidelijken dat, hoewel dit wordt beschreven als een performance/evenement, er een grote nadruk ligt op kunstinterpretatie. Je zou het meer kunnen omschrijven als een interactieve kunsttentoonstelling, met momenten van dramatisering verspreid over de looptijd van 60-70 minuten. Vanwege deze galerijachtige stijl is er niet noodzakelijkerwijs een verhaallijn die gevolgd moet worden; in plaats daarvan is het een gelegenheid om na te denken en te beoordelen.

Gelegen in de griezelige onderbuik van de Crypt Gallery, worden we buiten opgewacht door de curator van het evenement; Sandra Lam. Er was een duidelijk gevoel van onzekerheid onder de menigte terwijl we stonden te wachten tot de dingen zouden beginnen, dus het was nogal geruststellend om Lam elke persoon afzonderlijk te laten benaderen en ze te bedanken voor hun komst. Het is echter vermeldenswaard dat enige achtergrondkennis aantoonbaar vereist is om het meeste uit de avond te halen, en deze wachttijd had kunnen worden gebruikt als een gelegenheid om wat extra informatie aan te bieden ter voorbereiding op de productie.

Het was vanaf het begin duidelijk dat er veel aandacht en zorg is besteed aan het zo toegankelijk mogelijk maken van deze hele ervaring. Werken met een Graad 1-ruimte, ondanks zijn charme en karakter, brengt bepaalde problemen met zich mee (gebrek aan rolstoeltoegankelijkheid, ongelijke vloeren, enz.). Ongeacht deze uitdagingen doet het bedrijf er alles aan om ervoor te zorgen dat iedereen zich overal veilig en betrokken voelt. Dit omvat de aanwezigheid van verschillende acteurs, evenals enkele toegevoegde extra’s, zoals een BSL-tolk, Lam zelf die door de tentoonstelling dwaalt en een kunstpsychotherapeut (Lily Hu) bij de hand voor iedereen die een pauze nodig heeft of om de getoonde inhoud te verteren.

Hoewel het ontbreken van een duidelijke verhaallijn er soms voor kan zorgen dat een ervaring uitgerekt en verwarrend aanvoelt, zijn er hier een aantal elementen om te helpen bij het tempo en het vasthouden van de focus. Verschillende nissen van de crypte houden verschillende ‘demonstraties’, waarvan je sommige vrij kunt verkennen en zelf kunt deelnemen (de megafoon met microfoon waar mensen in konden schreeuwen was een favoriet van het publiek).

De verschillende acteurs spelen een belangrijke rol in het proces als onze gidsen, maar nemen ook momenten de tijd om langdurig fysiek theater op te voeren. Er zijn de hele avond weinig dialoogmomenten, maar een speciale vermelding verdient de ‘tourguide’ van de kunstgalerie (Vinna-wet) die af en toe de menigte bijeenbrengt om bepaalde kunstwerken aan de muur te bespreken. Hoewel deze ‘gesprekken’ kort zijn, bieden ze een verfrissende en welkome ketel van slecht vermomd sarcasme, oprechte kunstzinnigheid en nauwelijks verhulde prikken gericht op de hogere machten die verantwoordelijk zijn.

Over het algemeen moet ik zeggen dat dit een geheel unieke en verhelderende ervaring is. Ongetwijfeld genereert dit specifieke onderwerp en deze stijl van optreden een behoorlijk nichepubliek. Bij het verlaten was het echter duidelijk dat het tot belangrijke gesprekken in de hele groep had geleid, wat aantoonde dat deze stijl van provocerende thema’s en meeslepende technieken een impact kan hebben. Zoals een bepaald teken suggereerde: ‘Kom, zit, schreeuw’.


Geschreven, geregisseerd en geproduceerd door: Hidden Keileon
Geluidstechniek door: Nicholas Moroz
BSL-gids door: Martin Glover

Paradoxical Gasp speelde als onderdeel van The Bloomsbury Festival 22. Het heeft zijn huidige run voltooid.



By rhfhn