Ik heb misschien in het verleden voor de grap gezegd dat de gemakkelijkste manier om een ​​goed verhaal te verpesten is om er een musical van te maken; wat het des te vreemder maakt om nu te zeggen dat Skitzoid Production’s Last Sales Conference of the Apocalypse een leuke musical is die in de steek wordt gelaten door zijn plot. Het is niet dat het slecht is; het is gewoon dat er te veel verhalen tegelijk zijn.   Dus wat is het perceel? Welnu, een nucleair aftellen is per ongeluk geactiveerd en iedereen is bewusteloos geraakt. We gaan in op Sam’s (Jonny Brace) verbeelding, waar hij een…

Beoordeling



Mooi zo

Geweldige muzikaliteit, prachtige choreografie, slimme belichting en visuals – maar op dit moment is het plot gewoon een beetje overal.

Ik heb misschien in het verleden voor de grap gezegd dat de gemakkelijkste manier om een ​​goed verhaal te verpesten is om er een musical van te maken; wat het des te vreemder maakt om dat nu te zeggen Skitzoid-productie‘s Laatste verkoopconferentie van de Apocalyps is een leuke musical in de steek gelaten door zijn plot. Het is niet dat het slecht is; het is gewoon dat er te veel verhalen tegelijk zijn.

Dus wat is het perceel? Welnu, een nucleair aftellen is per ongeluk geactiveerd en iedereen is bewusteloos geraakt. We gaan naar Sam’s (Jonny Brace) verbeelding, waar hij een showrunner is voor een periodedrama met in de hoofdrol zijn drie onbewuste collega’s. Behalve dat het een beetje flauw is (slimme metafoor om conflicten te vermijden), dus T-Bass/ Reverend (Daniel Nyari) creëert een spin-off show terwijl we nog in Sams hoofd zitten. Daarnaast heeft Aesha (Zara Evans) en statistieken (Katie Penfold) hebben hun eigen historische trauma’s om mee om te gaan en – nog steeds in de verbeelding van Sam – drijven we af in hun verleden om deze onder ogen te zien. Nog eenvoudiger gezegd, Sam stelt zich zijn vrienden voor, die zich hun eigen achtergrondverhalen voorstellen, die allemaal flashbacks hebben terwijl ze in Sams verbeelding zijn. Zeg niet dat ik ook diagrammen voor jou moet tekenen om het samen te voegen?

En daar is het grote probleem: schrijver Dave Bain heeft buitensporige en onnodige lagen toegevoegd aan wat een geweldig verhaal zou kunnen zijn. Het is alsof hij wilde dat elk personage zijn eigen gedetailleerde, persoonlijke boog had – wat bewonderenswaardig is, maar resulteert in totale verwarring. Er zijn hier letterlijk een half dozijn afzonderlijke verhalen, elk verdienstelijk ademruimte, maar elk verstikt en vechtend voor de beperkte beschikbare lucht.

Ok, nu voor de goede dingen.

Dat gezegd hebbende, er is genoeg om van deze show een avondje tijd te maken. Bovenste is Julia Zlotnick‘s choreografie op een aantal heerlijke en gevarieerde muzikale nummers. Sommige ensemblestukken zijn prachtig; rijk aan inhoud die me deed grijnzen van plezier.

De vier belangrijkste castleden brengen zoveel op hun eigen unieke manier naar de show. Evans’ zang is krachtig en showstelend. Ze blaast haar liedjes uit met verve en een passie die een mooie toekomst in musicals suggereert. Nyari kan de moeilijke dubbele rollen als Delivery Man en Reverend wonderwel aan en heeft een lichamelijkheid die overal goed wordt gebruikt. Penfold brengt uitstekende komische timing, en het is geweldig om te horen dat een sterk regionaal accent niet wordt afgezwakt voor een podium in Londen. Dan houdt hoofdrolspeler Brace het proces mooi bij elkaar.

Een aantal prachtige creatieve werken laat zien dat er veel aandacht is achter elk moment: van lichtontwerp dat helpt om van een ondergrondse schuilplaats naar historisch drama te gaan, tot handige arcadespelprojecties die één nummer begeleiden.

Tot slot zijn er een aantal zware thema’s, van huiselijk geweld en conversietherapie tot onopgeloste rouw. Maar ze wegen elkaar allemaal zo zwaar dat niemand zich naar tevredenheid aangesproken voelt. De conversietherapie schijnt later even door en je vraagt ​​je af hoeveel interessanter en inzichtelijker het stuk had kunnen zijn als er meer tijd en aandacht was besteed aan slechts een of twee belangrijke onderwerpen.

Laatste verkoopconferentie van de Apocalyps is een leuke musical met veel om te bewonderen, maar het is frustrerend dat niemand tijdens de ontwikkeling dapper genoeg was om te suggereren dat sommige elementen verloren zouden gaan om anderen volledig te laten ontwikkelen. Voor mijn eerste musical in zes jaar moet ik zeggen dat ik verrast was hoe aangenaam het allemaal was, maar het kon en zou zowel tot nadenken stemmend als tikkend moeten zijn. Om dat te bereiken moet er veel meer focus komen.


Geschreven en geregisseerd door: Dave Bain
Choreografie door: Julia Zlotnick
Stem van God door: Marcus Bentley
Decorontwerp door: Valentina Turtur
Geproduceerd door: Skitzoid Productions

Laatste Sales Conference van The Apocalypse speelt tot en met 30 oktober in Waterloo East. Meer informatie en boekingen vind je hier.



By rhfhn