Als grote fan van musicals is er een echte mix van opwinding en angst wanneer je naar een nieuwe show gaat. Zal het een nieuwe favoriet worden, die zijn weg vindt naar mijn regelmatige rotatie van muzikale soundtracks? Zal ik in de toekomst herhalingsbezoeken boeken? Of zal het teleurstellen? Ik ging naar The Other Palace om erachter te komen hoe Glory Ride zou werken. De productie ging op maandag 14 november in wereldpremière als geënsceneerd concert. Het is een eer om bij een première te zijn en de verwachting in de zaal was voelbaar. Een mix van…

Beoordeling



Mooi zo

Een nieuwe musical die potentie uitstraalt, met de basis van een werkelijk opmerkelijk waargebeurd verhaal als brandstof voor de toekomst.

Als grote fan van musicals is er een echte mix van opwinding en angst wanneer je naar een nieuwe show gaat. Zal het een nieuwe favoriet worden, die zijn weg vindt naar mijn regelmatige rotatie van muzikale soundtracks? Zal ik in de toekomst herhalingsbezoeken boeken? Of zal het teleurstellen? ik ging naar Het andere paleis om erachter te komen hoe Glory Ride zou lukken.

De productie ging op maandag 14 november in wereldpremière als geënsceneerd concert. Het is een eer om bij een première te zijn en de verwachting in de zaal was voelbaar. Een mix van critici, supporters en muziekliefhebbers verpakt in de indrukwekkend afgeladen zitplaatsen van de zaal: er is geen slechte stoel in dit prachtige theater.

De musical is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van een held uit de Tweede Wereldoorlog, Gino Bartali, die in 1938 en 1948 de Tour de France won. Toch bleef zijn grootste prestatie zijn hele leven geheim. Deze musical vertelt het verhaal van hoe hij de fascisten trotseerde en honderden kinderlevens redde met de hulp van zijn zaakvoerder en de kardinaal van Toscane.

Het verhaal zelf is echt fascinerend, en het is het soort show dat ervoor zorgt dat je meer wilt weten. Het tempo in de musical voelt echter alsof het wat meer werk nodig heeft – een tragedie in het begin mist een emotionele stoot. Hetzelfde kan gezegd worden van Gino’s romantische relatie met Adriana. Het is moeilijk om een ​​emotionele band te vormen; plotpunten voelen verdoezeld terwijl de show probeert in alle details van het verhaal te passen. Desondanks heeft het einde nog steeds emotionele kracht, aangezien je de omvang van Gino’s heldendom realiseert.

Hetzelfde kan gezegd worden van de muziek en teksten in Glory Ride. Er zijn een aantal fantastische momenten, en naarmate de show ten einde loopt, wordt de muziek een stuk sterker. De eerste helft sleept echter een beetje mee, waarbij de nummers niet genoeg doen om het plot voort te stuwen. Er zijn een aantal memorabele deuntjes – een cirkelde in mijn hoofd terwijl ik op de trein naar huis wachtte – maar in de context van de concurrentie van andere producties viel de muziek niet op.

Er is niet veel enscenering om over te spreken, het is een concertuitvoering, maar er zijn sprankjes potentieel die wijzen op wat deze show zou kunnen worden waar het zich ontwikkelde tot een volledige productie. Vooral de manier waarop ze Gino voor het eerst laten zien als een wielrenner die races wint en roem en glorie verwerft als atleet.

De cast is meestal spectaculair, zoals je zou verwachten van hun West End-referenties. James Darch valt op als Gino, hij speelt de rol met charme en gemak, en hij is een genot om naar te kijken, ondanks zijn erg Engelse accent. Dan Adrianna Bertola is volkomen geloofwaardig als zijn kleine broertje Giulio. De rol van Gino’s accountant wordt prachtig gespeeld door Matt Blaker, het publiek meteen voor zich winnen. De meer sinistere rollen van de Blackshirts zijn echt intimiderend, met Neil McDermott soms angstaanjagend zijn. Ondanks de goede cast zijn er enkele vragen over hun accenten, met een mix van personages met volledige Italiaanse accenten, terwijl andere klinken alsof ze een Pathé-journaal uit de jaren 40 vertellen.

Deze show heeft zoveel potentieel en het zal interessant zijn om te zien waar het naartoe gaat. Je kunt het je gemakkelijk voorstellen als een volledige productie, die een stem geeft aan dit fascinerende verhaal waar Gino zelf nooit over sprak; hij stierf in 2000 zonder zijn geheim te hebben prijsgegeven. Het is een verhaal dat het verdient verteld te worden, en Glory Ride heeft zeker het potentieel om het recht te geven.


Boeken, muziek en teksten door: Victoria Buchholz en Todd Buchholz
Regie: Shaun Kerrison
Muzikale leiding door: Greg Jarrett
Geproduceerd door: Dickson Cossar

Glory Ride speelt t/m 16 november in The Other Palace. Meer informatie en boekingen vind je hier.



By rhfhn