Flora “Sissy” Goforth (Linda Marlowe) is een belle uit Georgia, hoewel we op het script moeten vertrouwen om ons dit te vertellen terwijl haar accent wild ronddwaalt. Op een gegeven moment klonk ze duidelijk Australisch. Ze dicteert haar memoires aan haar secretaresse Miss Black of ‘Blackie’ (een sterke Lucie Shorthouse) wanneer er een onderbreking is bij de ontdekking van een indringer, Chris Flanders (Sanee Raval). Chris heeft de kliffen naar het huis beklommen om met mevrouw Goforth te praten. Met argwaan bekeken vanwege zijn reputatie als vriend van rijke oude vrouwen, heeft hij de bijnaam ‘de engel des doods’ verdiend.…

Beoordeling



OK

Een mislukte herneming van een zelden uitgevoerd toneelstuk van Tennessee Williams uit 1963.

Flora “Sissy” Goforth (Linda Marlowe) is een Georgia belle, hoewel we op het script moeten vertrouwen om ons dit te vertellen terwijl haar accent wild ronddwaalt. Op een gegeven moment klonk ze duidelijk Australisch. Ze dicteert haar memoires aan haar secretaresse Miss Black of ‘Blackie’ (een sterke Lucie Shorthouse) wanneer er een onderbreking is bij het ontdekken van een indringer, Chris Vlaanderen (Sanee Raval). Chris heeft de kliffen naar het huis beklommen om met mevrouw Goforth te praten. Met argwaan bekeken vanwege zijn reputatie als vriend van rijke oude vrouwen, heeft hij de bijnaam ‘de engel des doods’ verdiend.

Het vermelden waard is Sara Kestelman als ‘De Heks van Capri’. Ondanks dat ze een topfactuur deelt, verschijnt ze slechts in een paar scènes, maar blinkt ze uit in elk, met de broodnodige lichtzinnigheid en humor, vooral met haar fantastische afscheidsscène.

Raval speelt Chris met een vreemde afstandelijkheid. Er voelt een gebrek aan charisma aanwezig, dus er is geen aantrekkingskracht, geen relatie of zelfs diepgang voor hem. In plaats daarvan lijkt hij gewoon ‘gezoneerd’. Er is ook weinig tot geen stroom in veel van de scènes. Het wekt de indruk dat acteurs hun tekst gewoon uit het hoofd aan het uitspreken zijn: regel, reactie, regel. Er zijn geen pauzes en er wordt vaak op lijnen gestapt, niet alleen als er een flub was. Het podium voelt een vacuüm van charisma, wat suggereert dat er misschien meer repetities nodig waren geweest voor de opening?

De set is even schuldig. Geënsceneerd in de traverse, lijkt de cast te acteren tegen de muren om hen heen, waardoor het publiek een zijaanzicht krijgt. Charing Cross Theater kan worden ingesteld voor end-on, dus ik begrijp gewoon niet waarom dit hier niet de voorkeursconfiguratie was. In plaats daarvan voegt het afstand tot het publiek toe, waardoor de impact van elke regel wordt verminderd.

Er zijn kleine hints die hoop geven dat het verhaal eindelijk samenkomt. Chris’ uitleg over hoe hij geloofde dat hij zijn roeping had gevonden toen hij voor het eerst een oude man hielp om het verhaal naar voren te brengen, en het broodnodige vlees eraan te geven. Is hij een onbaatzuchtige jongeman die goed probeert te doen, of is hij opportunistisch die hoopt op geldelijke winst? Of misschien is hij beide?

Deze productie is geüpdatet naar een moderne setting, al lijkt dat gewoon de introductie van mobiele telefoons en tablets als rekwisieten. Het script zelf is niet bijgewerkt om overeen te komen. Een interlokale oproep op een mobiel wordt in één scène gemeld door een telefoonmaatschappij! De culturele referenties blijven duidelijk bij hun origineel uit de jaren 50. Sterker nog, ik vraag me af of deze productie te veel bij de originele tekst blijft? Een afgebroken bewerking van dit stuk is misschien interessanter gebleken, door elementen van het onderliggende verhaal te nemen die wel werken en er iets van op te bouwen.

Zoals het is, hoewel verlevendigd door af en toe humoristische momenten, slagen de productie en levering er niet in om een ​​bevredigende show te produceren. Het is veelzeggend dat de grootste lach van de avond kwam van de regel ‘Ik ga nooit weg tot het einde’. Maar het lachen van het publiek hier was niet vriendelijk.


Geschreven door: Tennessee Williams
Regie: Robert Chevara
Geproduceerd door: Steven M Levy voor Charing Cross Theatre Productions Limited

The Milk Train Does not Stop Here Anymore speelt tot 22 oktober in Charing Cross Theatre. Meer informatie en boekingen vind je hier.



By rhfhn