Geliefd bij toneelafdelingen op school vanwege de gemakkelijk te begrijpen lessen in politieke allegorie, is het verrassend dat er al 25 jaar geen grote Londense productie van The Caucasian Chalk Circle is. Moedig dan misschien voor een grote zaal als Kingston-Upon-Thames’ Rose Theatre om het op zich te nemen. Nu ik de show heb gezien, voelt het brutaal om te wensen dat ze nog moediger waren geweest, maar ik doe het. Dit is een grotendeels getrouwe nieuwe versie van Brechts gewaardeerde werk, aangepast door Steve Waters en geregisseerd door The Rose’s artistiek directeur Christopher Hayden. Er is geen twijfel over het kaliber van het betrokken talent. Ze hebben veel uitgegeven…

Beoordeling



Mooi zo

Een melodieuze update van Brechts klassieker uit 1944. Het zal veel theaterbezoekers bevallen, maar mist het radicalisme van de schrijver of zijn beruchte politieke macht.

Geliefd bij drama-afdelingen op school vanwege de gemakkelijk te begrijpen lessen in politieke allegorie, is het verrassend dat er geen grote Londense productie is geweest van De Kaukasische krijtcirkel voor 25 jaar. Moedig dan misschien voor een grote zaal als Kingston-Upon-Thames’ Rose Theatre om het op zich te nemen. Nu ik de show heb gezien, voelt het onbeschoft om te wensen dat ze nog moediger waren geweest, maar toch doe ik dat.

Dit is een grotendeels getrouwe nieuwe versie van Brecht‘s gewaardeerde werk aangepast door Steve Waters en geregisseerd door The Rose’s artistiek directeur Christopher Hayden. Er is geen twijfel over het kaliber van het betrokken talent. Ze hebben ook veel uitgegeven. Het is een episch ambitieuze show in het hoofdgebouw. De opening van de play-in-a-play speelt zich af in een niet nader genoemd hedendaags vluchtelingenkamp. We zouden in Kakuma kunnen zijn tussen Somaliërs die al dertig jaar staatloos zijn. We zouden in het Azraq-kamp van Jordanië kunnen zijn tussen de 80.000 die Syrië ontvluchtten. Het is echter frustrerend dat we ons ver verwijderd voelen van het bloed en de tranen van een van de echte tragedies van vandaag. Elke andere auteur, ik zou zeggen prima, geniet ervan, maar we hebben hier te maken met de in-your-face boze oude Bertolt Brecht, mensen.

Het frame-apparaat geeft ons echter niet veel tijd om ons zorgen te maken. We zijn al snel in het gelijknamige verhaal van revolutie en weggerukte baby’s. We worden geleid, althans voor act één, door de enorm sympathieke Zoë West als The Singer. Afgezien van een groep muzikanten, hanteert ze haar gitaar als solo-ceremoniemeester met een sardonische afstandelijkheid die, voor mij althans, doet denken aan folk-meister Billy Bragg. Na de pauze, Jonathan Slinger arriveert om figuurlijk en letterlijk de rechtbank te houden als rechter Azdack. Het is een stonk optreden dat het lachen verdiende toen het kwam. Ik vermoed dat er meer had kunnen zijn, maar het publiek is tegenwoordig gewoon te uitgeput door Trump-referenties, corruptie, geldklopperij en de rest. Het lag zeker niet buiten Waters en Hayden om origineler te zijn en onze huidige leiders directer te bespotten. Nieuwe minister van Binnenlandse Zaken en voormalig advocaat, Suella Braverman praat genoeg onzin over de wet. Te riskant voor de lommerrijke buitenwijken? Ik hoop dat dat niet de reden is.

Een gevoel van het afwenden van risico’s geldt ook voor de richting. Er wordt bijvoorbeeld veel gelopen, gerend en marcherend ter plaatse. Personages klimmen op en neer ladders. Lampen vliegen in en uit op belangrijke momenten. Er is veel komische zaken, waaronder een echte custardtaart op een gegeven moment. Al deze keuzes zijn prachtig uitgevoerd, maar geen enkele voelt bijzonder verrassend of onthullend aan. Dank God daarom voor de muziek. Dit is categorisch geen musical, maar er zijn genoeg liedjes. Componist Michael Henry‘s werk verheft de stemming en zorgt voor welkom commentaar. Het belangrijkste is dat het vol melodie is, rijk aan harmonie en tekstueel slim. Ik zou zeker in de rij staan ​​voor een cast-opname.

Er is veel gemaakt in de marketing van de show over de ster van het muziektheater Carrie Hope Fletcher. Haar vertolking van Grusha Vashnadze markeert blijkbaar haar eerste verblijf in het ‘rechte’ theater. Dit ruikt naar PR-spin en, hoe uitstekend mevrouw Fletcher ook is, het is moeilijk te zien waar het om gaat. Ze speelt, zonder tamtam, als onderdeel van een ijzersterke ensemblecast. Dit omvat de jonge jongen in het hart van het verhaal die harten steelt met een vrolijk en niet ongeschoold stukje dans aan het einde.

Alles is in feite sterk. Kan ik fouten maken in kostuums, decorontwerp, licht of geluid? Niet een beetje. Waarom lijk ik dan niet bereid te zijn om nog meer enthousiast te zijn? Het is omdat, en ik ben me ervan bewust dat je hier misschien bent als een vorm van escapisme, dus excuses, maar de wereld lijkt in brand te staan. Poetin is losgeslagen. Italië heeft zelfverklaarde fascisten gekozen en onze regering lijkt vastbesloten om zichzelf te helpen in plaats van de armen en kwetsbaren. Dit alles maakt een zacht aangename, middenweg-productie van Brecht behoorlijk onvergeeflijk. We hadden het theater kunnen laten branden van terechte woede. Zoals het was, dreven we tevreden, maar grotendeels onbewogen de Surrey-nacht in. De revolutie? Weer vertraagd.


Geschreven door: Bertold Brecht
Aangepast door: Steve Waters
Regie: Christopher Haydon
Componist en muzikale leiding door: Michael Henry
Decor & kostuumontwerp door: Oli Townsend
Geproduceerd door: Rose Theatre & MGC
Associate Producer: Kater Gordon

The Caucasian Chalk Circle speelt tot 22 oktober in Rose Theatre Kingston. Meer informatie en boekingen vind je hier.



By rhfhn