Terwijl het publiek zich nestelt in de intieme 50-zits, black box studioruimte in Finborough, wacht Matthew, gespeeld door Matthew Blarney, op ons. Zittend aan een keukentafel, af en toe knabbelend aan een stukje toast, gaat hij op in het repeteren van iets. Het is niet ongehoord dat acteurs vóór het begin van een stuk op het podium staan, maar Blarney is een behoorlijke tijd in situ. Ik vond dit erg leuk: na een paar minuten was het publiek er gewoon aan gewend en liep om hem heen. Hij wordt vertrouwd en we worden in de actie betrokken. Dan…

Beoordeling



Uitstekend

Een verfijnd, genuanceerd en ontroerend stuk dat identiteit en familierelaties verkent, verweven met hardop lachende humor.

Terwijl het publiek zich nestelt in de intieme 50-zits, black box studioruimte aan de FinboroughMatthew, gespeeld door Matthew Blarney, wacht op ons. Zittend aan een keukentafel, af en toe knabbelend aan een stukje toast, gaat hij op in het repeteren van iets. Het is niet ongehoord dat acteurs vóór het begin van een stuk op het podium staan, maar Blarney is een behoorlijke tijd in situ. Ik vond dit erg leuk: na een paar minuten was het publiek er gewoon aan gewend en liep om hem heen. Hij wordt vertrouwd en we worden in de actie betrokken. Dan dimmen de lichten en barst een Elvis Presley deuntje los, een frisse energie wordt geïntroduceerd en het eigenlijke spel begint.

Het is de dag na de begrafenis van Matthews vader in Belfast en hij repeteert voor zijn grote auditie bij RADA. Hij moet over een paar uur het vliegtuig naar Londen halen en is begrijpelijkerwijs nerveus en in de war over het feit dat hij zijn moeder zo snel na de dood van zijn vader moet verlaten. Nadat hij besloot de openingsmonoloog van Richard III te gebruiken, heeft hij vreemde maniertjes aangenomen in een poging een gebochelde na te bootsen. Hij laat zijn natuurlijke Noord-Ierse accent achterwege en neemt een Engelse stem aan en het is niet geweldig. In wandelingen zijn oom Ray (Stephen Kennedy), schilder en decorateur van beroep. Hij wil graag hulp en advies bieden met weinig begrip of ervaring van Shakespeare, of acteren in het algemeen. Het gaat niet goed.

Wat volgt is een slim gestructureerd en goed geschreven verhaal. Het onderzoekt familierelaties, geheimen, waarheden en verborgen verlangens. Pijn en onzekerheid wordt geleverd naast de juiste lach hardop humor. Identiteit is de sleutel: schrijver David Ierland heeft eerder gezegd dat hij alleen schrijft voor een publiek in Belfast. Desalniettemin resoneert deze zelfverkenning – het schuldgevoel van het verlaten van huis, de onzekerheid van het alleen zijn in een nieuwe stad, en de onvolmaakte normaliteit van een gezin met generaties die tegen elkaar reageren – bij iedereen. Het schrijven is uitstekend omdat het zacht vloeit tussen gemoedstoestanden. Het is natuurlijk waar dat in dit voorbeeld Noord-Iers zijn van cruciaal belang is. Matthew, een jonge man in realtime, is resoluut Brits. Ray daarentegen, die ouder is en de Troubles heeft meegemaakt, heeft een andere mening. Het maakt niet uit, want wat er wordt gecreëerd is een ontroerend, vertrouwd en erg grappig beeld van opgroeien en het proberen te vinden van een identiteit die past.

Door de intimiteit van deze mooie locatie bevinden de acteurs zich op ontroerende afstand. Kennedy’s bekwaamheid is voorbeeldig. Zijn ogen beslaan op de meest ontroerende momenten en het is moeilijk als toeschouwer om dit voorbeeld niet te volgen.

De set is goed ontworpen en is gecentreerd rond een met ontbijt bezaaide keukentafel. Als aanvulling op de gezinsdynamiek en het aantrekken van het publiek, belicht het ook op humoristische wijze de generatieverschillen terwijl Ray Matthew plaagt met zijn ‘gastronomische’ koffie in een cafetière.

Aan het einde wordt een wapenstilstand gesloten, gedragen door onthullingen en gedeelde geheimen. En het is geloofwaardig. Matthew heeft nog een laatste kans op zijn auditiestuk, maar deze keer in zijn natuurlijke taal en het werkt en is krachtig. Niemand suggereert dat dit het einde is van alle identiteitsconflicten, maar het is niettemin een belangrijke stap in de acceptatie.

En dan, net wanneer de onthullingen te emotioneel kunnen worden, sluit Elvis Presley het stuk met een knal. Vrolijk, krachtig en emotioneel. En ik ben niet eens een Elvis-fan.


Geschreven door: David Ierland
Regie: Max Elton
Geproduceerd door: Sarah Roy
Gepresenteerd door 19th Street Productions in samenwerking met Neil McPherson voor het Finborough Theatre.

Not Now speelt tot 26 november in Finborough Theatre. Meer informatie en boekingen vind je hier.



By rhfhn