“King of Kings: Edward Jones achtervolgen”

De sectie Black Perspectives van dit jaar, een zijbalk gewijd aan de presentatie van zwarte verhalen van over de hele wereld, is gecentreerd rond drie documentaires die aspecten van het verleden, het heden en de mogelijke toekomst van de Afrikaans-Amerikaanse ervaring beschrijven. Harriet Marin Jones’ “King of Kings: Edward Jones achtervolgen” werpt een onderhoudende blik op de verbazingwekkende, hoewel grotendeels vergeten, levensechte heldendaden van haar grootvader, een man die uit de armoede opstond om in de jaren dertig en veertig een imperium van meerdere miljoenen dollars op te bouwen door het zogenaamde beleidsspel te ontwikkelen en te implementeren van het toeval in de stad Chicago. De bekende burgerrechtenleider Reverend Al Sharpton is gepland om te verschijnen bij de vertoning van “Luidmond,” De diepgaande documentaire van Josh Alexander die zijn evolutie beschrijft van een kruisvaarder die even gevierd en verguisd werd vanwege zijn onbezonnen manier van doen en uniek gevoel voor mode tot de meer afgezwakte, maar niet minder toegewijde, activist van vandaag. Erika Alexander en Whitney Dow’s “De grote terugverdientijd” kijkt hoe in 2021 Evanston, IL, de eerste stad in Amerika werd die een herstelprogramma implementeerde voor zijn zwarte inwoners, dankzij de onvermoeibare inspanningen van eerstejaars wethouder Robin Rue Simmons. Veelgeprezen documentairemaker Alice Diop maakt de overstap naar verhalende functies met “Sint Omer”, een drama waarin een schrijver naar een Franse stad reist om het proces te observeren tegen een vrouw die ervan wordt beschuldigd haar baby te hebben vermoord – ze geeft de misdaad toe maar beweert dat ze op dat moment onder bovennatuurlijke invloed stond – en vindt de zaak inspirerende herinneringen aan haar eigen problemen opvoeding.

Outlook, de al lang bestaande zijbalk gewijd aan films die te maken hebben met de LGBTQ+-gemeenschappen, wordt dit jaar geleid door “Mijn politieagent”, een Brits historisch drama over de decennia-omspannende en voortdurend evoluerende relaties tussen een politieagent (gespeeld door Harry Styles in zijn jongere incarnatie en Linus Roache als de oudere versie), een onderwijzer (Emma Corrin en Gina McKee) en een museumconservator (David Dawson en Rupert Everett). Lukas Dhont’s “Dichtbij” won dit jaar de Grand Jury Prize in Cannes voor dit gevoelige verhaal over de band tussen twee 13-jarige jongens die verder gaat dan alleen vriendschap en die op de proef wordt gesteld wanneer ze na een idyllische zomervakantie weer naar school gaan. Elegantie Bratton’s “De inspectie” vertelt het semi-autobiografische verhaal van een jonge homoseksuele zwarte man die besluit dienst te nemen bij de mariniers om richting te geven aan zijn bestaan. Aan de documentaire kant van de dingen, Mercedes Kane’s “Kunst en Pep” vertelt het verhaal van de relatie tussen Art Johnson en Pepe Pena, een oud stel wiens bar Sidetracks sinds de opening in de vroege jaren ’80 een centraal punt is geweest voor de homogemeenschap. De film dient ook als een slimme en effectieve weergave van de afgelopen 40 jaar van de LGBTQ-ervaring in Chicago, variërend van het begin van aids tot de in-your-face bewustwordingscampagne geleid door de onbezonnen activistische groep ACT-Up tot het begin van COVID.

“Zr.”

Het zou natuurlijk geen filmfestival zijn zonder een aantal titels die rond de cinema zelf draaien en CIFF is geen uitzondering op die regel. Voor zijn laatste verkenning van de filmgeschiedenis, “De Mars op Rome”, filmmaker/historicus Mark Cousins ​​verkent het verhaal achter ‘A Noi!’, een beruchte Italiaanse propagandafilm uit 1923 die zogenaamd een 1922 mars van Napels naar Rome beschrijft door een groep zwarthemden onder leiding van Benito Mussolini. Op een iets minder fascistische noot, Chris Smith’s “Zr.” biedt een liefdevolle blik op het leven en werk van Robert Downey Sr., de iconoclastische filmmaker achter zulke buitensporige en nog steeds krachtige satires als ‘Putney Swope’ en ‘Greaser’s Palace’.

By rhfhn