Deze oude man, van wie we leren dat hij een naam heeft, is beslist geïsoleerd en hard, maar hij is zeker niet stoïcijns. Hij mompelt verwensingen en rommelt wat rond in zijn redelijk goed onderhouden hut in de bergen/bossen als er op de deur wordt geklopt. De oude man begroet zijn bezoeker, geweer in de hand. In plaats van meteen te draaien en te rennen, zegt de jongere man, Joe genaamd, gespeeld door Marc Senter, dat hij een wandelaar is en dat hij verdwaald is. Uiteindelijk trekt de oude man hem naar binnen en begint het gesprek, behoorlijk vijandig van de kant van de oude man. En zo realiseert de kijker zich dat het ‘killer’-gedeelte van het personage onvermijdelijk naar voren zal komen.

‘Ik ben er niet zo van overtuigd dat wat je zegt geen hoop stront is?’ zegt de oude man, die verder gaat met de vraag: “Hoe weet ik dat je niet een soort verdomde psycho-moordenaar bent?” De jongere kerel is zenuwachtig, maar slaagt erin om bij te blijven. Er is sprake van kannibalisme. De jongere man zegt dat hij dat niet is, en de reden die hij geeft is: “Het is tegen de wet.”

‘Het is tegen de wet,’ beaamt de oude man. “En bovendien is het eten van mensen smerig.”

Het schrijven, met name de dialoog, is het zwakste deel van deze film, geregisseerd door Lucky McKee. Het scenario van Joel Veach bevat kastanjes als “Dat is het probleem met jullie jonge mensen tegenwoordig.” Op een later moment zegt de oude man dat hij een eerdere bezoeker heeft gedrogeerd door te zeggen dat hij ‘iets iets’ in de drank van de man had gedaan. Ik denk niet dat dat idioom iets is dat een landelijke quasi-kluizenaar uit zijn tas met gespreksuitrusting zou halen, maar daar heb je het.

In het eerste half uur vreest men dat deze two-hander een soort allegorie is met een genre-twist. McKee’s enscenering in de besloten hut kan niet worden verweten, en de mise-en-scène, zoals ze het vroeger noemden, is even goed doordacht. En het verhaal komt uiteindelijk op een punt waar het allegorie verlaat en een soort horrorfilm wordt. De rollen in de machtsdynamiek tussen de twee personages zijn voorspelbaar, maar McKee gaat hier handig mee om en past wat Lynch-verbogen ongemak toe op de procedure. De film bouwt genoeg stoom op en heeft voldoende schokken, om “Old Man” tegen de tijd dat het voorbij is in ieder geval een beetje aan de ribben te laten kleven.

Nu te zien in de bioscoop en beschikbaar op digitale platforms.

By rhfhn