De toonhoogte: Enkele jaren geleden maakten de Duitse creatieve/romantische partners Jantje Friese en Baran bo Odar indruk met de sci-fi/thriller-serie van Netflix Donker. Gecentreerd rond “Een vermist kind [who] zet vier families op een verwoede jacht naar antwoorden terwijl ze een geestverruimend mysterie opgraven dat drie generaties omvat, ‘werd het zwaar geprezen door critici en publiek. Het wachten van ongeveer twee en een half jaar om te zien wat het duo vervolgens zou doen, was dus op zijn zachtst gezegd moeilijk.

Dat brengt ons bij hun tweede beknopte maar raadselachtig getitelde show voor de streamingdienst, 1899. Deze keer “ontmoeten multinationale immigranten die van het oude continent naar het nieuwe reizen een nachtmerrieachtig raadsel aan boord van een tweede schip dat op open zee drijft.” Onderweg worden verschillende waarheden en verbanden ontdekt over de achtergrondverhalen en motieven van de hoofdpersonages, wat resulteert in een bijna non-stop spoor van boeiende verhalende broodkruimels, angstaanjagende muzikale begeleidingen en prachtige beelden.

Tegelijkertijd echter 1899 kan het niet helpen dat het zich een beetje repetitief, uitgesponnen en niet origineel voelt in de eerste zes afleveringen (wat is gescreend op critici). Hoewel specifieke details hier niet zullen worden besproken (om voor de hand liggende redenen), volstaat het te zeggen dat bepaalde plotpunten en interacties eerder hadden kunnen plaatsvinden, beknopter en zinvoller hadden kunnen worden uitgevoerd en/of minder vaak konden worden herhaald.

Toch, 1899 is een vakkundig gemaakte reis die zijn plaats langszij verdient Donkeren versterkt Friese en Odar verder als een van de sterkste creatieve paren in de moderne televisie.

Soepel zeilen: Eerlijk gezegd, de grootste kracht van 1899 is zijn uiterlijk, want het is universeel pittoresk. Van wervelende glimpen boven het hoofd van de belangrijkste schepen die over de onheilspellend verlaten zee varen tot adembenemend gerealiseerde afbeeldingen van mensen die tegen levendige achtergronden staan ​​(bovendekken, feestzalen, enz.), er is een uiterst elegante en grootse reikwijdte voor zowat elke scène.

Evenzo – en geen woordspeling bedoeld – maakt de serie vakkundig gebruik van contrasten tussen lichte en donkere elementen. In een latere aflevering zien we bijvoorbeeld dreigende bliksemflitsen die anderszins onverlichte locaties verlichten, evenals een prachtig shot van een van de hoofdrolspelers (Tove, gespeeld door Clara Rosager) die wordt afgetekend door de zaklamp van iemand anders terwijl ze alleen in een pikkedonker zit. gang. Die juxtaposities, naast Friese en Odar’s volmaakte gebruik van schaduwen, geven het programma een consequent griezelige sfeer.

1899 recensie Netflix

1899 (Netflix)



By rhfhn