Veel films vierden dit jaar de homogemeenschap, en “Vulveeta” doet dat met eerlijkheid en humor. Deze hilarische mockumentary van Maria Breaux observeert de titulaire band terwijl ze proberen zich te herenigen na hun gloriedagen in de riot grrrl-scene van de jaren negentig. Terug onder leiding van hun egoïstische maar goedbedoelende leadzanger (sluw gespeeld door Breaux) moeten de bandleden oude wonden helen en leren samen te komen en weer muziek te maken.

Het is een bekend verhaal dat wordt verteld met een geestige stijl met één camera waarmee Breaux komische momenten kan leveren die ongemakkelijk, oprecht of beide zijn. Ondanks al zijn slechte weerhaken, houdt “Vulveeta” zijn cynisme onder een geruststellende laag heerlijke kaas. Met een bestudeerd gebruik van documentaire stijlfiguren en geestige, originele liedjes (mede geschreven met mede-ster StormMiguel Florez), eert Breaux op slimme wijze de originele muziekscene, terwijl hij ook een ruimte creëert voor queer mensen binnen zijn erfenis en geschiedenis.

Waar Breaux nostalgie gebruikt om het verleden met het heden te verzoenen, draaien anderen de camera om om ons te helpen het queer verleden terug te vorderen. In de verhelderende short van Charlene A. Carruthers “De trechter”,ons hoofdpersonage, Trina (Cat Christmas), heeft een visioen waarin een vreemd zwart stel aan het begin van de twintigste eeuw een semi-privéleven leidt in de sociale woningbouw van Chicago. We zijn direct ondergedompeld in een goed gescripte wereld van code en kijken hoe een queer vrouw omgaat met haar buren en hoe zij hun tolerantie of onverschilligheid jegens haar uiten. In slechts enkele minuten krijgen we het volledige gevoel van een geleefde queer-ervaring uit het verleden met zijn geheimen, angsten en levengevende momenten van vreugde. Als we teruggaan naar het heden, moeten we horen dat goedbedoelende mensen de vreemdheid uitwissen voor hun comfort. Maar net als Trina hebben we anders gezien en kunnen we ons dus ook anders voorstellen.

Anders kijken en verbeelden is de essentie van queercinema. Carruthers herschept het verleden met kritische aandacht voor historische details. Andere visionairs zoals Amanda Kramer exploderen ons beeld ervan door hypergestileerd surrealisme. De visuele talenten van Kramer verzamelen kampelementen uit de midcentury-cinema en strijken ze aan elkaar. Het resultaat is een caleidoscopische reis naar het verleden die historische seksualiteit becommentarieert en tegelijkertijd eigentijds blijft.

“Alsjeblieft schat alsjeblieft”

Kramers “Alsjeblieft schat alsjeblieft” is een fluorescerende traan door de jaren ’50 en ’60, een soundstage extravaganza van de demente opkomst van een paar in seksuele verkenning. Met meesterlijke hoofdoptredens van Harry Melling als de dichtgeklede Arthur en de grenzeloze Andrea Riseborough als Suze, neemt deze orgie je mee in zijn wereld en pint je vast met een sexy, leergebonden greep. Naast overweldigende ondersteunende wendingen van Cole Escola en Demi Moore, dwingt “Please Baby Please” ons brutaal om de rotting van de repressie het hoofd te bieden voordat een vreemde, neonverlichte release wordt toegestaan.

By rhfhn