Het gordijn gaat dicht bij een andere show en een clusterbal van emoties raakt je als een vloedgolf. Je denkt terug aan het repetitieproces en kunt al deze dingen opsommen die je had moeten doen. Je zou willen dat je terug in de tijd kon gaan en het allemaal opnieuw kon doen.

Je houdt hartstochtelijk van de show, maar je maakt je al, uren nadat de show is gesloten, zorgen dat je je karakter geen recht hebt gedaan. Je loopt door elke scène en voelt dat je weet hoe het beter kan. Geef toe, deze gevoelens begonnen vóór de openingsavond. De gedachte dat je het leven van je personage niet voldoende hebt opgebouwd, plaagt je. Het woord ‘genoeg’ begint gemeengoed te worden. Je hebt niet genoeg gedaan. Je hebt dit feit van hun leven niet genoeg bestudeerd. Je wist niet genoeg van hun gegeven omstandigheden. Je hebt niet genoeg gegeven aan je scènepartners. Je voldeed niet aan de verwachtingen van de regisseur. Je kon maar doorgaan over hoe je niet genoeg was.

Gekweld door zorgen en schuldgevoelens, maak je je zorgen over je vermogen om te spelen en ben je meer afhankelijk van de gedachten van anderen. Je bent niet alleen. Het heeft een simpele naam die velen ook hebben gevoeld: acteursschuld.

Pas op voor acteermethoden die je alleen maar in een zee van gedachten sturen over hoe je niet ver genoeg bent gegaan, je niet genoeg hebt gefocust, je niet genoeg op je partner hebt gefocust (dit woord is misselijkmakend geworden), en je kent het verhaal. Sommige methoden zijn net zo vrijgevig als Oprah: ‘Nu heb je acteursschuld! Je hebt een acteursschuld! We hebben allemaal acteursschuld!”

Je hoeft jezelf niet in een hokje te stoppen als een acteur van Stanislavski, Meisner, Hagen, Strasberg, enz. Volg Mamets advies om gewoon een acteur te zijn. Ontdek je eigen methode. Een methode die verder gaat dan alleen lijnen onthouden en blokken. Eerlijk gezegd is het veiliger en effectiever om dit te doen onder het toeziend oog van een mentor/coach. Ze zullen kunnen zien wat voor u werkt en waardoor u verder in uw geest afdwaalt. Als je je bewezen effectieve methode volgt, voel je je minder schuldig door de richtlijn van een oude theaterbeoefenaar niet strikt op te volgen. Er valt veel van hen te leren, maar ze zijn niet de goden van het theater en daarom ook niet de dictators van hoe men moet handelen. Luister naar je geest en je lichaam en wat verbindt en veilig is.

Soms vertrouwen we er niet op dat we genoeg hebben gedaan om het beste uit onszelf te halen in een rol. Als je hebt gehoord: “Je kunt altijd verder gaan”, weet je dat dit waar is. Optimistisch denken we dat we meer zullen doen om ons voor te bereiden op een rol dan wat de realiteit ons biedt. We doen vaak minder dan we van plan waren. Onze angst kan ons verlammen en ons dwingen ons te wentelen in het schuldgevoel van eerdere shows.

Maak een routine van uw methode voor hoe u een toneelstuk zult omarmen en absorberen. Als je je eenmaal hebt voorbereid, kalmeer dan je ziel door de kwellende gedachten weg te meppen en jezelf eraan te herinneren dat je het werk hebt gedaan en klaar bent. Werk aan het vertrouwen in jezelf tijdens het hele proces, zodat je niet meer wilt dat je dat deed als de show voorbij is. Vertrouwen is een belangrijke ontbrekende component als het schuldgevoel van een acteur je zwaar weegt. Elke keer dat er twijfels in je opkomen, stop ze dan. Als je ze aanmoedigt, zullen ze etteren en je mentaliteit worden. Voed je ziel met gelukkige gedachten en tevredenheid en vertrouwen zullen je gemakkelijker bereiken. Vertrouwen wordt trouwens gedurfdere keuzes.

Nu je de term kent, als je dat nog niet deed, gebruik het dan niet als een excuus om te kusten. Gebruik het om je voor te bereiden. Als uitrollen jouw methode is, is de angst legitiem omdat je je castmates en regisseur in de steek hebt gelaten. Wees onberispelijk en vertrouw op jezelf.

By rhfhn