Het zusterschap van Tegan en Sara Quin, dat zich afspeelt in 1996 in de Canadese buitenwijk Calgary (de makers van TikTok en de actrices Railey en Seazynn Gilliland), bevindt zich op een hoger keerpunt. Hun familie, waaronder hun moeder Simone (een sensationeel krachtige Cobie Smulders) en hun oude vriend Patrick (Kyle Bornheimer), passen zich aan aan hun nieuwe huis in Calgary, mijlenver verwijderd van de geboorteplaats van de zussen. Terwijl een naderend schooljaar wacht, begint Tegan zich buitengesloten te voelen op de groepshang met haar zus en hun vriend Phoebe (Olivia Rouyre), met wie Sara een geheime romantische relatie heeft, buiten het medeweten van iedereen. Nadat een zustergevecht ertoe leidt dat Sara een blauwe plek in haar gezicht krijgt, beginnen de zussen hun nieuwe jaar op een nieuwe middelbare school die verder uit elkaar ligt dan ooit tevoren. De twee gaan vervolgens naar de tiende klas, waar de zussen individueel navigeren door nieuwe vriendschappen, queer-ontwaken, middelbare schoolfeesten en vooral elkaar.

Veel bio-dramaseries met muziek haasten de vodden van een verhaal tot rijkdom, waardoor er weinig substantie overblijft van het belang van de menselijkheid van de artiest. Maar showrunners Laura Kittrell en Clea Duvall, die ook zes van de acht afleveringen van het eerste seizoen regisseerden, zorgen voor vindingrijkheid om de beginjaren van het duo tot leven te brengen. De serie heeft een gefundeerde benadering van het leven, vergelijkbaar met ‘Freaks and Geeks’, waarbij de dunne lijn wordt bewandeld tussen karaktergedreven drama met zijn ensemble dat door typisch tienerdrama gaat, terwijl een authentieke sfeer wordt gecreëerd die het tijdperk inkapselt. “High School” is een verfrissende prestatie als een stuk uit de jaren 90 waarin Green Day en Smashing Pumpkins de alternatieve scene regeerden zonder het gevoel te hebben een toegeeflijke oefening van nostalgie te zijn door een roze bril.

De klinkende actualiteit van de show komt voort uit hoe de zussen deze specifieke hindernis in hun leven navigeren, als onschuldige angstige tienermeisjes. De waarheden in het tonen van Tegan en Sara’s angst laten kijkers resoneren met het vormende zelf van de muzikant: ze proberen nieuwe vrienden te maken, kibbelen met elkaar, ervaren subtiele queer paniek wanneer ze een nieuwe verliefdheid koesteren, en sluipen weg naar een feest en gebruiken drugs.

Net als bij het bronmateriaal zijn de afleveringen verdeeld in hoofdstukken die wisselen tussen de perspectieven van de tweeling op de gebeurtenissen waarmee ze tijdens hun schooljaar individueel worden geconfronteerd. De lens van DuVall houdt de kijker dicht bij haar onderwerp terwijl ze hun levensstijl personaliseert. Het is een ambitieuze structuurkeuze die misschien een beetje gimmicky lijkt, maar het momentum houdt consequent aan door die wereld buiten de zusters uit te breiden. Verschillende episodische hoofdstukken wijken af ​​van het standpunt van de zus en richten zich op Simone, Patrick, hun vrienden of verliefden. De episodische teleplays behouden een consistent realisme dat niet in melodramatisch territorium vervalt, een uitkomst aangezien de adolescentie de meest melodramatisch geladen tijd in het leven is.

By rhfhn