EO is klein en typisch – het soort dier dat mooi lijkt nadat je hem hebt leren kennen, maar dat misschien niet opvalt in een stal vol ezels. Hij had model kunnen staan ​​voor de bijdehante in de ‘Shrek’-films. Wanneer Skolimowski en cameraman Michal Dymek hem in strakke close-ups fotograferen – soms zo strak dat het vierkante kader uit de oude film nauwelijks de gracieuze lijn van EO’s hoofd in profiel kan bevatten, één oog doemt op in het midden – krijg je een glimp van wat mogelijk zou kunnen wijsheid zijn. Maar dat ben jij, de kijker, die je projecteert, zoals je zou doen tijdens een bezoek aan een boerderij of dierentuin.

De filmmakers zijn vastbesloten om EO mysterieus te houden en hem een ​​dier te laten zijn. We weten eigenlijk niet waarom hij op een bepaald moment dingen wel of niet doet. Zelfs wanneer zijn trainer hem vindt en hem kort troost en hem dan verlaat en hij achter haar aan lijkt te gaan, is er geen indicatie van wat EO verwacht of hoopt te bereiken, laat staan ​​zijn kans op succes. Hij reist een eind en stopt dan, en er gebeuren nog meer dingen.

Maar er is niet altijd een waarneembare interne logica in de scènes en set-pieces, en dat kan ervoor zorgen dat delen van “EO” minder aanvoelen als een samenhangend, zij het uitgekleed, verhaal dan als een hoogtepunt van slimme cinematografische technieken, waaronder opzichtige acrobatische drone shots die hoog over het landschap zweven, filters met één kleur (doet denken aan het laatste deel van “2001: A Space Odyssey”) en first-person “trick shots” waarbij camera’s zijn bevestigd aan machines en andere bewegende objecten. Sommige van deze afbeeldingen zijn echt mooi, griezelig zelfs. Maar andere (waaronder een vroege, korte reeks in een stal) neigen naar gelikte schoonheid in het modetijdschrift. En er zijn momenten waarop de film gefixeerd raakt op gedurfde kleuren en opvallende hoeken (zoals een opname vanuit een zeer lage hoek van een robothond die door gras en over modderige onverharde wegen rolt) ten nadele of verwaarlozing van EO. Het is niet genoeg om de film volledig te laten ontsporen, maar af en toe zou je misschien wat meer esthetische duidelijkheid willen.

Een van de meest verontrustende sequenties in de film is dat EO gras kauwt buiten een nachtclub ergens op het platteland, wanneer misdadigers met honkbalknuppels in auto’s stoppen, de club binnenvallen, de klanten slaan en bang maken, en dan terug naar buiten stormen om weg te rijden in de nacht. Iemand in een van de auto’s merkt EO op aan de rand van het terrein, en ze klimmen allemaal weer uit de auto en slaan hem ook, waarbij de camera EO’s first-person-perspectief simuleert terwijl de klappen op hem neerdalen. Waarom rende EO niet zodra de auto’s stopten en de mannen gillend van woede uitstapten? Op deze en andere momenten voelt het alsof het potentieel voor dramatische macht boven praktische of logische overwegingen uitsteekt.

By rhfhn