Voor degenen die op zoek zijn naar iets anders in hun Mortal Kombat bekijken, is de derde aflevering in de animatiefilmreeks van WB misschien precies wat de Oudere Goden bestelden. Dit bericht zal niet voor iedereen werken, maar Mortal Kombat Legends: Sneeuwblind neemt zijn kernconcept en laat los, een eerbetoon aan enkele andere klassiekers en hardcore fans onderweg een gewelddadige joyride bezorgen.

Hier hebben we een interessante kijk op een verhaal in Elseworld-stijl voor het universum – een verhaal dat een specifieke arcade gebruikt die eindigt op Mortal Kombat 11 als startprompt: Kano’s, of all people. De setting is een apocalyptische woestenij, vergelijkbaar met de Oude Man Logan komisch, gemixt met andere traditionele westerns, een scheutje Aladdin, en het geweld dat we allemaal gewend zijn van de franchise. Deze Legenden aflevering lijkt geen verband te houden met de vorige twee, en voor een keer probeert het script niet meer af te bijten dan het kan kauwen, waardoor de reikwijdte kleiner blijft maar de algehele bloedsomloop wordt verhoogd.

Een van de beste aspecten van Sneeuwblind is de cast van personages en de geweldige voice-acting die hen ondersteunt. De titel vertelt ons wie de twee hoofdrolspelers zijn – waardoor ik me afvraag hoeveel namen ze hier tegen de muur hebben gegooid – waarbij Sub-Zero de rol op zich neemt van de oude versleten mentor en Kenshi de onbezonnen parvenu die (voorlopig tenminste) wraak zoeken.

Dit voelt alsof je een van de bewezen pijlers neemt en ze plaatst bij een personage dat nog niet helemaal is aangeslagen, maar de rest van de selectie is bijna net zo inspirerend. Oudere favorieten zoals Kabal en Shang Tsung, vermengd met enkele nieuwe namen, zoals Erron Black en Ferra/Torr. Omdat de Black Dragon eindelijk wat liefde krijgt, zien we Tremor, No Face en Kira. Helaas betekent dat ook dat kijkers Jarek en Kobra krijgen, maar we hebben altijd wat goed voer nodig om door te branden en ons niet slecht te voelen.

Nu we het er toch over hebben, King Kano is de belangrijkste schurk in dit verhaal, en hij is een soort traktatie. In verschillende vormen van Mortal Kombat media, wordt hij gezien als een grapje – komisch zelfs – en dat is triest, want iemand die zijn eigen moeder zou neersteken om vooruit te komen, verdient tijd in de schijnwerpers. Zijne kennen Mortal Kombat 11 einde geeft een beetje meer aan het verhaal, maar alleen al het zien van hem hierin maakt de Australische huurling grappig, gemakkelijk te haten en, belangrijker nog, een bedreiging. Zijn ondergeschikten zijn bang voor hem, hij haalt snel de trekker over en een paar mensen komen er op de harde manier achter dat Kano een grote aas in petto heeft.

Combineer die karakterisering met de heel andere versie van Sub-Zero die we zien: iemand die zo ver verwijderd is van zijn status als Grootmeester dat hij bijna bang is voor zijn macht en de strijd heeft opgegeven. Het creëert een heel andere dynamiek dan we gewend zijn, die de interesse van fans zal wekken of mogelijk zal afwijzen. Er zijn een paar andere situaties die die norm op nette manieren uitdagen. Deze film omarmt zeker de nieuwere games in de serie, maar de cameo’s en realisaties zijn geschikt voor de hardcore fans.

De andere toegevoegde tegenstander in deze apocalyptische wereld zijn de revenants, die een hoofdbestanddeel van Mortal Kombat lore in de afgelopen paar inzendingen. Ze spelen hier alleen in op de flashbacks en er is een verklaring voor waarom de wraiths werken zoals ze doen, maar veel fans zullen om meer van dit aspect van de wereld vragen. Gezien hoe ze zijn opgezet, is het logisch dat deze dode krijgers niet nodig waren voor het einde, maar daar zijn misschien ook enkele gemiste kansen geweest.

Ik heb genoten van het einde in Sneeuwblind veel meer dan wat werd geprobeerd in Battle of the Realms. Het voelt niet alleen beknopter aan en werkt rechtstreeks uit de games, maar het voelde ook niet zo gehaast aan. Dit wil niet zeggen dat het perfect was – ik had verschillende vragen over waarom de personages niet probeerden meer te repareren dan alleen de magische McGuffin te verwijderen – maar dat voelde meer alsof de schrijvers een plaag wilden achterlaten voor meer. Aan het einde wordt een favoriet personage ingevoegd dat hoogstwaarschijnlijk niet nodig was, maar ik begrijp waarom ze erin werden gegooid en het voelde niet te geforceerd aan. Toch heeft deze film geen vervolg nodig en voor een keer had ik het meer dubbelzinnige einde, vergelijkbaar met Mortal Kombat 11‘s eerste finale.

Een Zijn Mortal Kombat eigendom, is het belangrijk dat de gevechten boeiend zijn. Ik ben blij om dat te zeggen Sneeuwblind levert met de geanimeerde choreografie. De meeste gevechten zijn spannend om te zien, maar ik moet een speciale knipoog geven naar Shang Tsung versus King Kano, dat boeiend en creatief aanvoelde voor de twee tegengestelde krachten.

De animatie is deze keer nog steeds geweldig om naar te kijken, maar over het algemeen voelt het zwakker aan dan de laatste twee films. Sommige delen zien er spectaculair uit, maar er lijken meer hergebruikte beelden te zijn en kleine stukjes die gewoon niet zo soepel zijn in vergelijking. Een deel van de belichting is geweldig, maar de achtergronden hadden beter gekund, en het zou hebben geholpen om wat meer kleuren te mengen. Er is deze keer ook meer CGI en hoewel dat niet per se slecht is, heeft het me een paar keer uit de actie gehaald. Een lichtere aanraking hiermee zou perfect zijn geweest, maar zoals het is, voelt het op een paar plekken als een extra laag die had moeten worden weggelaten. Aan het einde moet het CGI-gedeelte in ieder geval buitenaards aanvoelen, maar dat betekent niet dat het niet wat teruggetrokken had moeten worden.

Sneeuwblind hield op bij een tweede bezichtiging en is er een die ik van plan ben opnieuw te bezoeken, maar het is moeilijk om niet te denken dat dit uitje niet zo goed zal aanslaan voor casual fans of degenen die het apocalyptische westerngenre niet waarderen. Ik ben een fan van het vertellen van verschillende verhalen, en geef ons alternatieve kijk op de Mortal Kombat lore, of uitbreiding van personages die nooit de liefde zullen krijgen die ze nodig hebben in de games. Vooral wat dat betreft hou ik van wat Sneeuwblind hebben gedaan en hopen dat we er meer krijgen.

SCORE: 7,5/10

Zoals het beoordelingsbeleid van ComingSoon uitlegt, komt een score van 7,5 overeen met ‘Goed’. Een geslaagd stukje entertainment dat de moeite van het bekijken waard is, maar dat misschien niet iedereen aanspreekt.

By rhfhn