Natuurlijk vertelt “Triangle of Sadness” een verhaal in drie bedrijven, waarvan de eerste misschien wel mijn favoriet is. Het is een korte eigen film en laat ons kennismaken met twee datingmodellen, Carl (Harris Dickinson) en Yaya (Charlbi Dean) aan het einde van een chique diner. De rekening heeft lang genoeg gelegen om Carl te doen beseffen dat zijn vriendin niet van plan is te betalen, ook al zei ze gisteravond dat ze dat zou doen. De twee maken ruzie over haar op gender gebaseerde aannames en de dialoog van Östlund draait en wervelt terwijl de discussie teruggaat naar het hotel waarvan Yaya merkt dat ze Carl dekt. Dit is een veelbelovende proloog voor ‘Triangle of Sadness’, een implicatie dat de film op een scherpe en nieuwe manier in genderrollen en transactierelaties zal gaan.

En dan doet het dat niet helemaal. Zoals ik voelde dat hij ook deed met “The Square”, heeft Östlund de gewoonte om afgeleid te worden door een soortgelijk idee zonder het werk te doen om het op een bevredigende manier terug te koppelen aan het vorige. Het middengedeelte van “Triangle of Sadness” vindt plaats aan boord van een jacht dat Yaya en Carl zijn uitgenodigd om sociaal te promoten. (Ze zal foto’s van zichzelf maken met pasta in de buurt van haar mond, maar deze niet echt opeten.) Hier speelt Östlund een beetje “Upstairs, Downstairs”, ons voorstellend aan een groep mensen die zo rijk zijn dat ze alle contact met het gemiddelde hebben verloren realiteit. De meesten van hen hebben generatierijkdom verdiend door middel van ondernemingen die de wereld niet bepaald beter hebben gemaakt, zoals het aardige bejaarde echtpaar wiens fortuin afkomstig is van granaten of de heer die mensen graag vertelt dat hij zijn geld met stront verdiende – hij is een kunstmestmagnaat. Vanaf het begin van dit segment speelt Östlund met letterlijke niveaus van de samenleving terwijl de rijke mensen op het dek boven zonnen, het witte personeel in het midden hun potentiële tips viert en het grotendeels niet-witte personeel in de romp beneden zit.

Zijn bedoeling komt tot uiting in een reeks bittere uitwisselingen. Een vrouw (Mia Benson) dringt erop aan dat de zeilen van het schip moeten worden schoongemaakt – het jacht heeft geen zeilen. Carl wordt jaloers op een werknemer zonder shirt die Yaya’s aandacht trekt en hem dus in feite wordt ontslagen. Een milquetoast-softwaregenie (Oliver Ford Davies) komt tot leven wanneer twee mooie vrouwen met hem op de foto gaan. Een passagier (Sunnyi Melles) staat erop dat de hele bemanning gaat zwemmen. In de meest ongemakkelijke keuze van Östlund is een andere vrouw (Iris Berben) gehandicapt door een beroerte en kan ze alleen de woorden “In Den Wolken” herhalen, wat “In de wolken” betekent. Het is duidelijk dat Östlund denkt dat de meeste van deze mensen daar wonen, ver van een gegronde realiteit.

By rhfhn