De eerste mens die we ontmoeten is Marco (Simon Wisler), zijn massieve rug en schouders vullen een stille aanwezigheid aan. Hij heeft een band met de koeien waarmee hij op een boerderij werkt, waaronder een die Freida heet. Het is geen diss om te zeggen dat Marco in wezen een koe is – die zich voortbeweegt van de ene plaats naar de andere, met dezelfde zachte stilte. Als een van de koeien waarmee Marco op de boerderij werkt naar de slachtbank wordt gebracht, schrikt hij als een voorgevoel.

Marco wordt verzorgd door zijn nieuwe vrouw, Anna (Michèle Brand), die bij een restaurant/hotel-hybride werkt en ook dienst doet als postbode voor hun kleine stad. Zorgzaamheid is misschien een understatement – ze steunt hem, ze probeert een persoon van hem te maken. En ze heeft zelf geen perfect kompas, gezien het gezelschap dat ze soms heeft met een van de klanten van het restaurant, in een wereldbeeld dat onuitgesproken blijft. “A Piece of Sky” geeft niet om moraliseren, maar om alles te presenteren zoals het is.

Op een dag krijgt Marco een motorongeluk, wat leidt tot een CT-scan die een hersentumor detecteert. Met slechts een paar woorden schetst de dokter een beeld van wat komen gaat, inclusief een gebrek aan controle over dwanghandelingen. Marco wordt geopereerd, en we zien een groot litteken op zijn hoofd. Hij worstelt om te werken, om een ​​doel te hebben.

Marco begint, ondanks zijn kolossale omvang, te minimaliseren; nu zijn het Anna’s schouders die we volgen door het spaarzame besneeuwde landschap, terwijl ze beslist welke acties goed zijn met de last die Marco heeft meegebracht. De film romantiseert niet de relatie, haar keuzes, of zelfs de polariserende empathie die zorgt voor een opvallende derde act. Maar de mensheid resoneert wel tussen de terloops wonderbaarlijke delen van deze wereld: Koch geeft ons een lange opname van hooibalen die door de wolken ritselen en in het midden van het frame crashen, alsof ze uit de lucht vallen.

Koch is terughoudend met muziek, maar laat je altijd de aanwezigheid ervan waarderen. Haddaway’s “Wat is liefde?” weergalmt door de hele film, niet alleen omdat het twee keer wordt gespeeld omdat we Marco en Anna in huwelijkse staat zien – dansen op hun bruiloft en later rijden, haar hand op zijn schouder – maar omdat het niet zo misplaatst aanvoelt. De titelvraag is zo oprecht. En omdat er zo weinig regels in dit verhaal zijn, hanteert Koch een enigszins fantastische toets door dramatische passages met een koor te boeken. Met precisie geblokkeerd in het alpenlandschap, zingen ze in onberispelijk gekaderde wijde shots voor watervallen of op een strand over iemands ondergang en het hiernamaals.

By rhfhn