Gael García Bernal schittert als Cassandro, een homoseksuele worstelaar die een onwaarschijnlijke ster werd in Mexico. Dit waargebeurde verhaal is een grote publiekstrekker.

VERHAALLIJN: Een homoseksuele amateurworstelaar in El Paso vindt zichzelf opnieuw uit als een ‘exotische’ worstelaar genaamd Cassandro en wordt een onwaarschijnlijke ster.

RECENSIE: Cassandro is gebaseerd op een onwaarschijnlijk maar erg gaaf waargebeurd verhaal. Gael Garcia Bernal speelt Saúl Armendáriz, een worstelende amateur luchador die zichzelf opnieuw uitvond als een flamboyante worstelaar genaamd Cassandro. Hij was een “exotic”, een stereotiepe homoseksuele klasse worstelaar die typisch werd gesloopt tot grote vreugde van het homofobe publiek. Maar Cassandro was anders. Zijn winnende persoonlijkheid en fysieke bekwaamheid wonnen zijn publiek, en hij werd iets dat bijna ongehoord was in Mexico, een exoot die wedstrijden won.

Het is een uitstekende rol voor Bernal, die een sappige rol krijgt waar hij zijn tanden in kan zetten. Het personage stelt hem in staat om zijn flair voor komedie, zijn psychische bekwaamheid in de goed gechoreografeerde worstelscènes en soms ook oprechte ontroering te tonen. Een groot deel van de film draait om Saúls relatie met zijn ondersteunende moeder, Yocasta, gespeeld door een aangrijpende Perla de la Rosa. Zijn dromen van rijkdom bestaan ​​voornamelijk zodat hij voor zijn moeder een bescheiden huis in El Paso kan kopen. Toch is hij ook niet belachelijk geïdealiseerd, waarbij hij laat zien dat hij koppig en roekeloos is, tot het punt dat hij de avond voor de grootste wedstrijd van zijn carrière aan de coke en drank gaat. Hij heeft een zelfvernietigende kant, waarbij hij een eenzijdige relatie aangaat met een getrouwde worstelaar (Raul Castillo), die hij zijn gezin wil verlaten.

Desalniettemin blijf je de hele tijd stevig aan Cassandra’s kant staan. Hoewel de homofobie van de worstelwereld wordt erkend, wordt er ook niet bij stilgestaan. Cassandro ontmoet eigenlijk een stel mensen waarvan je verwacht dat ze rode haringen blijken te zijn, maar uiteindelijk fatsoenlijk worden. Zijn kromme promotor, Lorenzo (Joaquín Cosío) wordt sympathiek gepresenteerd, en zijn cokedealer, gespeeld door Bad Bunny (de toekomstige El Muerto) in een kleine rol, blijkt uiteindelijk ook een relatief aardige, niet-homofobe kerel te zijn.

Het beste van alles is dat Roberta Colindrez een vrouwelijke worstelaar is die Cassandro traint en hem onder zich neemt, waardoor ze zijn meest trouwe vriend wordt. Als je een worstelfan bent, krijg je een kick van de manier waarop grote wedstrijden worden herhaald, met name het laatste grote gevecht met de legendarische worstelaar ‘The Son of Santo’. Regisseur Roger Ross Williams maakt hiermee zijn verhalende debuut en het is een zelfverzekerde, energieke showcase. Met een magere 100 minuten heeft de film energie om te verbranden en Bernal is fantastisch in de titelrol. Deze is klaar voor een Prime Video-debuut en zou een publiekstrekker moeten zijn. Als knipoog naar authenticiteit is de film opgenomen in een mix van Engels en Spaans. Tegelijkertijd gebruikt Williams de nu trendy beeldverhouding 1:33:1, waardoor hij videosequenties die bedoeld zijn om Cassandro’s tv-uitzendingen op te roepen, naadloos kan laten overvloeien in de rest van de film.

Als je een worstelliefhebber bent, Cassandro is zeker de moeite van het bekijken waard. De cast is geweldig, en de film is erg leuk. Het heeft gelach, wat actie en een groot hart eronder, waardoor je naar YouTube rent om echte video’s van de echte Cassandro op te zoeken. Hij zal niet teleurstellen.

8

By rhfhn