Iedereen houdt van Eddie Murphy. Zijn grofgebekte shenanigans hebben het publiek in verrukking gebracht sinds hij voor het eerst binnenstormde Zaterdagavond Live in een Gumby-kostuum in de vroege jaren 80 en behaalde vervolgens Hollywood-kassa-glorie met een reeks hits die hem bijna tot koning van het decennium maakten.

Thet valt niet te ontkennen dat Murphy’s komedie een snaar raakte bij bioscoopbezoekers. Bewijs nodig? Bekijk de volgende lijst, die de beste Eddie Murphy-films uit de jaren 80 rangschikt van slechtste naar beste.

7) Harlem-nachten (1989)

Murphy beëindigde zijn run in de jaren 80 vrij letterlijk op dramatische wijze en werkte samen met Richard Pryor voor de kritisch gepande Haarlemse nachten. De film, geregisseerd door Murphy, verdiende een behoorlijk bedrag aan de kassa, maar verspilde uiteindelijk zijn getalenteerde cast in een onzinnig misdaaddrama dat de aandacht niet trekt.

Haarlemse nachten betekende het begin van het einde voor Murphy als vervolgfilms Boemerang, De gedistingeerde heer, Beverly Hills Cop IIIen Vampier in Brooklyn slaagde er niet in zijn vroege magie vast te leggen.

Gelukkig was de wederkomst nabij – Murphy stuiterde terug met hits zoals De gekke professor, Mulan, Dokter Dolittle, Levenen Boogvinger voordat hij zijn stem leende aan de kassa-reus Shrek. Hoewel hij nooit het astronomische succes behaalde dat hem in het begin van zijn carrière werd geboden, werd er minder over gezegd De avonturen van Pluto Nashhoe beter – Murphy’s latere inzendingen waren nog steeds solide genoeg om fans te sussen die hunkerden naar meer van zijn creatieve genialiteit.

6) Het gouden kind (1986)

Murphy’s eerste uitstapje naar een gezinsavontuur is een leuke ravotten boordevol echt gedurfde speciale effecten – het demon-bit maakte me altijd bang – en een paar goed getimede grappen – “Ik wil gewoon wat chips!”

Dat gezegd hebbende, schokkerige montage, een verwarrende plot en lauwe regie zorgen ervoor dat de foto niet van de grond komt. Murphy doet zijn best om het fiasco te redden, maar zijn talenten komen maar al te vaak op de achtergrond bij het spektakel met een groot budget. Jammer, want deze had speciaal kunnen zijn.

5) Beverly Hills Cop II (1987)

De opvolger van Tony Scott Beverly Hills-agent verdubbelt alles wat werkte in het origineel met gemengde resultaten. Murphy is zijn gebruikelijke charmante zelf, maar verloren in de overgang is de luchtige toon ten gunste van meer geweld en een dom plot dat geschikter aanvoelt voor Slechte jongens dan Axel Foley.

Toch ziet het vervolg er fantastisch uit vanwege de visuele bloei van Scott en bevat het genoeg lachmomenten om kijkers betrokken te houden. Er is hier niets dat je nog niet eerder hebt gezien: Axel dwaalt door Beverly Hills terwijl hij zich een weg baant uit de hachelijke situatie op weg naar het oplossen van de zaak, terwijl Billy (Judge Reinhold) en Taggart (John Ashton) ondersteuning bieden in de periferie.

Op de een of andere manier werkt de formule nog steeds, hoewel kijkers die een productie verwachten die de talenten van de ster waarmaakt, teleurgesteld kunnen zijn.

4) Naar Amerika komen (1988)

Er valt veel te waarderen in John Landis’ Naar Amerika komen, ook al voelt de foto maar al te vaak aan als een reeks komische sketches die aan elkaar zijn geregen door de zwakste plots. We hebben te maken met Eddie Murphy, de filmster van nu, niet de jonge, onbezonnen, opkomende komiek van weleer. Naar Amerika komen laat Murphy zijn ding doen, en voor het grootste deel werkt het. Hilariteit is er in overvloed dankzij een reeks gekke personages (veel gespeeld door Murphy en co-ster Arsenio Hall) en enkele goed uitgevoerde kijkgags.

Prins Akeem staat ook bekend als een van de meer sympathieke personages in Murphy’s oeuvre, zijn stralende positiviteit contrasteert hilarisch met het cynisme van onderdrukte New Yorkers – “Goedemorgen, mijn buren”, brult hij vanuit zijn appartement. “Hé, f*** you”, reageert een voorbijganger. Je zou alleen maar willen dat Landis hem een ​​beetje had binnengehaald en meer tijd had besteed aan het uitwerken van het complot dan aan het verzorgen van zijn ster.https://www.youtube.com/watch?v=Fupg2r1EJ9w

3) Handelsplaatsen (1983)

In deze komedie van rags-to-riches-to-rags koppelt Murphy Murphy aan Dan Aykroyd en regisseur John Landis en het trio verkent op hilarische wijze het idee van natuur versus opvoeding. Behalve hier, verwisselt Murphy, een oplichter van laag niveau die niets te verliezen heeft, van plaats met Aykroyds snobistische investeerder via een gemene gok tussen twee oudere mannen en moet hij het leven van de ander een tijdje verdragen (of koesteren).

De resultaten zijn vaak hilarisch en verrassend diepgaand. Hier hebben we een intelligente komedie die om zijn personages geeft. Landis houdt niet van goedkoop lachen. In plaats daarvan laat hij de humor op natuurlijke wijze ontstaan ​​zonder zijn verhaal uit het oog te verliezen.

Natuurlijk helpt het om twee van de beste in de biz tot je beschikking te hebben. Murphy levert een afgemeten prestatie die zijn uitgesproken vorm van komedie in evenwicht brengt met zijn vorstelijke charme. Zijn gevatte humor past perfect bij Aykroyds brutale intellect; het beeld schakelt naar een andere versnelling wanneer het paar eindelijk samenwerkt in het derde bedrijf.

Jamie Lee Curtis is ook aanwezig als een hoer met een hart van goud, terwijl Denholm Elliott meedoet als een wereldvermoeide butler die zich inleeft in beide mannen. Erg leuk!

2) Beverly Hills-politieagent (1984)

48 uur. en Handelsplaatsen bracht Murphy’s shenanigans naar het grote scherm, maar dat was het wel Beverly Hills-agent dat maakte hem tot een superster. Als Axel Foley levert Murphy de goederen en zorgt voor veel gelach zonder afbreuk te doen aan het hoofdverhaal.

Van de magnifieke openingsscène tot de door Bronson Pinchot geïnspireerde Serge en Harold Faltermeyer’s geweldige synth-heavy score, alles over Beverly Hills-agent werken.

Murphy doet het zware werk. Zijn komische timing en manische energie zijn bijna magisch; hij wisselt af tussen een snel pratende slimmerik en een stoere politieagent met behendige precisie. Wat nog belangrijker is, hij speelt Axel als een agent wiens loyaliteit geen grenzen kent, een man die bereid is alles op het spel te zetten voor zijn collega-agenten, namelijk Juge Reinhold en John Ashton’s Billy en Taggart.

Regisseur Martin Brest en schrijver Daniel Petrie Jr. laten scènes (en Murphy’s uitvoering) ademen, maar zijn slim genoeg om te weten wanneer een grap zijn beloop heeft gehad. Dit is hoe het moet, mensen.

Er is een reden Beverly Hills-agent blijft een van de grootste kassuccessen aller tijden – het is een echt hilarisch avontuur boordevol actie dat vandaag de dag net zoveel vermaakt als toen het voor het eerst in de bioscoop verscheen in 1984.

Zoeken Slecht breken aluin Jonathan Banks als een norse handlanger.

1) 48 uur. (1982)

Murphy’s eerste uitstapje naar het grote scherm was een all-timer. 48 uur. koppelt de vlot pratende komiek naast de chagrijnige ole Nick Nolte, wat resulteert in een verrassend donkere en gruizige buddy-drama. Regisseur Walter Hill haalt alles uit de kast en leunt met smaak in de grime en gruis van het San Francisco van de jaren 80. Tegelijkertijd tonen zijn twee hoofdrolspelers een natuurlijke chemie die hun relatie verheft tot boven de gebruikelijke oneven paar-tropen.

Kijkers verwachten luchtig plezier in de trant van Beverly Hills-agent of een van de volgende films van Murphy kan geschokt zijn om te zien dat het icoon een relatief rechttoe rechtaan optreden levert, af en toe onderbroken door komische uitbarstingen – “Er is een nieuwe sheriff in de stad!” Reggie Hammond is complexer dan veel van Murphy’s personages, en we kunnen alleen maar betreuren dat de ster later in zijn carrière niet meer genuanceerde rollen als deze heeft gekregen.

In ieder geval 48 uur. is een verdomd goede film, boordevol harde actie, een gestoorde schurk (gespeeld door James Remar) en een met obsceniteiten beladen script dat doet verlangen naar de ongecensureerde dagen van de jaren 80-cinema. Dit is het perfecte misdaaddrama dat je ooit zult zien.

By rhfhn