Een tweede versie, in 1979, geregisseerd door Delbert Mann (een “sombere” regisseur, volgens Andrew Sarris) en met in de hoofdrol Richard Thomas, toen beroemd om zijn vertolking van de heilige, oprechte John Boy Walton in “The Waltons”, had niet dicht bij hetzelfde effect. Ik vermoed ook niet dat deze weergave (en ik bedoel ‘weergave’ in meer dan één betekenis) van het verhaal, dat niettemin de officiële filminzending van Duitsland voor de Academy Awards dit jaar is.

Met twee en een half uur is het net zo lang als de versie uit 1930, maar zit boordevol meer plot. Het zet de vroege scènes in de roman en film overboord waarin jonge Duitse studenten door een fervent superpatriot-professor worden aangespoord om in het leger te gaan en het vaderland te redden. In plaats daarvan richt deze film zijn blik op het duizelingwekkende bloedbad van oorlogsvoering door te laten zien hoe jonge dienstplichtige Paul Bäumer (Felix Kammerer) zijn uniform in de verkeerde maat krijgt: de kleding is gerecycled van een lijk.

Zoals “1917” ervoor, en zoals de betere films die een geconcentreerd en gruwelijk oorlogsbeeld blijven inspireren (de historische Russische film “Come and See” wordt minstens één keer expliciet genoemd, net als de meer recente en problematischer, “The Painted Bird”), “All Quiet on the Western Front” is state-of-the-art in het duwen van je neus in een realistisch ogend bloedbad en mogelijk het veroorzaken van gehoorbeschadiging bij het leggen op de oorverdovende auditieve ervaring van een brand- De in-de-loopgraven tracking shots die Stanley Kubrick maakte voor “Paths of Glory” (een film die culmineerde in een punt dat echt logisch was, in tegenstelling tot deze warboel) zijn nu stabiele, draagbare digitale panorama’s van blootgestelde ingewanden en gekwelde Filmmakers hebben aantoonbaar de plot verloren, waardoor “Oorlog is de hel” in een “Kun je dit overtreffen?” wedstrijd.

Binnen alle actie ploetert het verhaal van de jonge Bäumer die zijn weg baant, leert wat het is om te doden en probeert gemeenschap te smeden in zijn onhoudbare situatie. Berger voegt ook wat materiaal toe. Er is een parallelle verhaallijn waarin de echte Duitse vice-kanselier Matthias Erzberger vrede probeert te sluiten met de Fransen en anderen. Dit is niet aanwezig in het boek van Remarque. Dus waarom is het hier? Ik denk verschillende redenen: ten eerste om aan te tonen dat er in de Grote Oorlog echt enkele “goede Duitsers” WAREN, die als je erover nadenkt noch hier noch daar in dit schema is, zoals de lezer / kijker bedoeld is enige empathie voor Paul, die toch een Duitse soldaat is. En de onverzettelijkheid van sommige Franse afgevaardigden in deze scènes zal doen denken aan de jarenlange vernedering waaraan Duitsland werd onderworpen door de wapenstilstandsovereenkomst, die hielp om de opkomst van Hitler teweeg te brengen. Het Erzberger-verhaal is ook bedoeld om spanning op te bouwen: zal de wapenstilstand van kracht worden voordat het ergste kan gebeuren met de personages waar we om zijn gaan geven? (Ervan uitgaande dat iemand inderdaad om hen is gaan geven, wat niet mijn eigen ervaring hier was.)

By rhfhn