Donkere troon een passende hoes kozen voor hun nieuwe album, Astrale Fort. Op het eerste gezicht lijkt het een met ironie vergiftigde grap ten koste van de band en zijn publiek. Waarom zou een band merchandise van een vorig album gebruiken voor het gezicht van een nieuw album? Of zijn ze verteerd geraakt door hun eigen meme-vermogen, met name dat van Fenriz en zijn kleurrijke persoonlijkheid? (Ga je gang, link naar die video waarin hij vraagt ​​of je een goede vrijdag hebt, en geef jezelf een schouderklopje omdat je zo slim bent.)

Advertentie. Scroll om verder te lezen.

Maar als je stopt en erover nadenkt, is het logisch. Veel van de Donkere troonartistieke output sinds 2005 Sardonische toorn is een combinatie geweest van een eerbetoon aan klassieke metal en punk, en een zelfreferentiële knipoog naar het verleden van de band – met name de onstuimige dagen van de vroege jaren 1990 die de band’s reputatie maakten. Donkere troon betekent veel dingen voor veel mensen, maar Fenriz en Nocturno Culto zal altijd het sterkst geassocieerd worden met de vier albums die tussen 1992 en 1995 uitkwamen. En door een mysterieus kunstschaatsen in een Panzerfaust hoodie op dit album, daar is de band zich ook duidelijk van bewust.

Volgens Fenriz zelf: “Ik denk dat sinds 2016 Arctische donder, hebben we ons vooral laten inspireren door onze eigen achtercatalogus. Ik hoor veel van mijn riffs uiteindelijk klinken als een overvloed aan bands, maar dit lijkt zelden te correleren met wat anderen horen.”

Inderdaad, Arctische donder markeerde een verschuiving die was begonnen op Het ondergrondse verzet, waardoor de band voorbij hun d-beat punk/crust-fase ging en meer klassieke heavy metal in hun geluid integreerde. Misschien werd het schrijven van teksten om mensen de les te lezen over “echte metal” na een tijdje oud.

Maar terwijl Arctische donder, Oude ster en Eeuwige Gegroet nog steeds een nostalgisch gevoel hebben, waren er opmerkelijke hints van klassiek Donkere troon. De gitaarklank van de band is immers gedurende hun hele carrière relatief consistent geweest (met uitzondering van die van 1991) Soulside reis) – een mix van Keltische vorst en vroeg Bathory – gewoon aangevuld en toegepast om te passen bij waar de band op dat moment voor ging. In 2016 viel het werk van de band de luisteraars ook minder op als “oh cool, Donkere troon doet dit ‘ding'” nu, en meer als Donkere troon het vormgeven van zijn eigen mix van “dingen” om een ​​unieke mix te vormen.

Advertentie. Scroll om verder te lezen.

Op Astrale Fortgaat de band door met het delven van de klassieke doom metal die ze vroeger bouwden Eeuwige Gegroet, maar kiest voor een helderder productiegeluid en knipt de drums wat terug. De kickdrum en snare slaan je niet zo hard in het gezicht op dit album. Bovendien mixt de band de zaken wat meer door elkaar in termen van nummerlengte, met slechts twee nummers die verder gaan dan zes minuten. Dit is iets wat ik altijd op prijs stel. Je moet een goede reden hebben om een ​​nummer langer dan 10 minuten door te laten gaan.

En het is passend dat de band ervoor koos om een Panzerfaust hoodie voor de skater op de cover, want dit is de duidelijkste inspiratie uit de backcatalogus van de band. Er zijn met name verschillende momenten in de loop van het album die me deden denken aan momenten uit nummers als ‘Triumphant Gleam’, ‘The Hordes of Nebulah’, ‘Beholding the Throne of Might’ en ‘Quintessence’. Sterker nog, de eerste twee nummers op Astrale Fort zou passende toevoegingen maken aan Panzerfaust als Nocturno Culto nog steeds de woeste zangstijl gebruikte die hij toen deed.

Om terug te komen op het andere deel van Fenriz’ opmerkingen, de nummers hier doen de luisteraar wel denken aan een overvloed aan bands. Klassieke heavy metal en doom metal bands zoals Manilla Road, Cirith Ungol, En in het bijzonder Probleem komen meteen in me op. Maar natuurlijk is de liefde van de band voor Morbide verhalen en Naar Mega Therion-tijdperk Keltische vorst is altijd zeer duidelijk. Net als bij de laatste verschillende elementen, Nocturno Culto‘s vocale stijl doet erg denken aan Thomas Gabriël Krijger, zoals veel van zijn gitaartechnieken. Dit geldt ook voor Fenriz‘s drummen, met verpletterende en primitieve beats die hun weg banen naar de langzamere en doomier secties.

Er is echter ook een aantal coole onverwachte goodies te vinden op dit album. Het gebruik van synths op “Stalagmite Necklace” is een leuk extraatje, vooral in de manier waarop het leidt naar de vuiststotende finale van het nummer. Het lange en epische heavy metal-opus van het album, “The Sea Beneath The Seas Of The Sea”, rechtvaardigt de looptijd van 10:11 minuten met rechtvaardig riffwerk en secties die elementen van prog-rock uit de jaren 70 herinneren. En het album komt dichterbij, “Eon 2” is een subtiele terugkoppeling naar Soulside reisis dichterbij, “Eon” – beide nummers eindigen op een pakkende riff die zich herhaalt als het nummer uitsterft.

Advertentie. Scroll om verder te lezen.

Metaforisch gesproken, Astrale Fort is als een eenzame figuur die een moment in Donkere troon‘s verleden, schaatsend hun weg door het land van heavy metal en doom, maar altijd gedragen door de noordenwinden. Fenriz heeft in veel interviews gezegd dat hun klassieke black metal-albums op hun eigen manier hommage en nostalgie waren, een eerbetoon aan de black metal-geest van de jaren 80. Er is echter een duidelijke scheiding tussen Donkere troontussen werken die klinken als overduidelijke nostalgie versus werken die die toewijding vermengen tot iets waarvan we zouden zeggen dat het klinkt als Donkere troon.” Ik zou zeggen dat dit album in de laatste categorie neigt en een veelbelovende richting voorspelt voor een van de beste creatieve outfits van metal.

By rhfhn